gez'inti'

Ayvalık

2011-10-12T19:12:00.001+03:00

Giderayak işlerim var bitirilecek,
giderayak.
Ceylanı kurtardım avcının elinden
ama daha baygın yatar ayılamadı.
Kopardım portakalı dalından
ama kabuğu soyulamadı.
Oldum yıldızlarla haşır neşir
ama sayısı bir tamam sayılamadı.
Kuyudan çektim suyu
ama bardaklara konulamadı.
Güller dizildi tepsiye
ama taştan fincan oyulamadı.
Sevdalara doyulamadı.
Giderayak işlerim var bitirilecek,
giderayak
Nazım Hikmet Ran

2011-09-13T11:10:00.000+03:00

''Uzun zamandan beridir gerçek hayatın başlamak üzere olduğu izlenimine kapılmıştım. Fakat her zaman yolumun üzerinde bir engel, öncelikle erişilmesi gereken bir şey, bitmemiş bir iş, hizmet edilecek zaman, ödenecek bir borç oldu. Sonra hayat başlayacaktı. Sonunda anladım ki bu engeller benim hayatımdı.'' Alfred D. Souza

Balkon

2011-09-06T22:03:00.002+03:00

Rapunzel için sevgilisiyle kavuşmasının tek yolu ve tanığı, ailesiyle yaşayan ve ailesinden sigara içtiğini saklayanların suç ortağı, iki tabure üzerinde de olsa bir fincan kahve eşliğinde edilen uzun sohbetlerin mekanı, ev kedilerinin ve köpeklerinin 'dış' dünyayla ortak alanları, ağlarken ya da ağladıktan sonra biraz olsun ferahlamak için çıkılan yer, bahçeniz yoksa geceleri yıldızları ve ayı size gösteren göz, evdeki çiçek bahçesi, benim içinse beton bir çıkıntıdan çok öte olan 'balkon'...

Geçen ay, dedem ve babaannemle bahçede incir ağacının altında otururken, dedem aslında hücrelerde yaşadığımızı söyledi. Şöyle mutfaklar, böyle banyolar diyerek o apartman daireleriyle sizi hücreye tıkıyorlar farkında değilsiniz dedi. Toprağa deyemiyor eliniz ayağınız diye de çıkıştı.

Bir balkon müptelası olan ben, bu sözleri balkon sevgimin ve ihtiyacımın nedeni olarak aldım kendime. Balkon... Hücreden kafamı çıkarabildiğim tek yer...

Ailemle yaşarken evimiz hep balkonlu idi ve ben daha küçücükken balkonda arkadaşlarımla oturmanın, haftasonları veya iş çıkışları annemle kahve içmenin, yaz akşamları annem ve babamla birlikte uzun çay sohbetleri yapmanın keyfine varmıştım. Üniversiteye gelince ilk yıl yurtta (bence bizim memleketteki en iyi koşullara sahip yurtlardan biriydi) balkonumuzun olmaması bir türlü alışamadığım bir alıştırma oldu. Sonra Burcu'yla 3 yıl yaşadığımız evimizi çok sevmemize rağmen, ' ah bir de küçücük bir balkonumuz olsaydı' derken, bir yudum çay alıp kafamızı pencereden çıkarma esprimiz doğdu ve 3 yıl boyunca dilimizde kaldı. Daha sonra Avrupa yakasından Anadolu'ya taşındım ve Kadıköy'deki içinden mavi dolmuşların geçtiği evimi sadece ve sadece arka balkonundan görülen ıhlamur ağacına vurulup, tuttum! Baştan aşağı siyah demirlerle kapalı olan bu balkon, kim ne derse desin önce benim için daha sonra da birlikte yaşamaya başladığımız Özge'cim için evi çok sevmemizin tek nedeni idi. Balkonu mumlar, rengarenk kurdeleler, güzel bir masayla sandalyeler ve mutfaktan çıkarttığımız dolap ile oldukça keyifli bir hale getirmiştik. Hele ıhlamur çiçekleri açtığı zaman, o balkonun kokusu şehrin tüm gürültüsünü, kirliliğini ve yorgunluğunu alıp götürüyordu :)

Şimdiyse Ayvalık'taki evimizin iki balkonu var. İkisi de çam ağaçlarının üzerinden masmavi Ege denizini görüyor. Ön balkon daha çok vakit geçirdiğimiz, yemeklerimizi yediğimiz, rakımızı, şarabımızı, çayımızı içip sohbetlendiğimiz, çiçeklerimizi yetiştirdiğimiz, arka balkon ise; kahvaltı yaptığımız, çamaşırlarımızı astığımız, nane ve fesleğenlerimizi yetiştirdiğimiz yer.

Balkonları bu evimizde tam keyif mekanları olarak dekore ettik. Hasır koltuklar, uzanıp kitap okumak için şezlonglar, Kumul'un uzanıp şekerleme yapabileceği ya da sokağı seyredebileceği minderler ve kokusuyla bizi mest eden yaseminimiz ve fesleğenlerimiz :)

Annem, babam, kardeşlerim, dostlarım, sevdiğim adam, oğlum Kumul, kısacası tüm ailemle en güzel zamanlarım hep balkonlarda geçiyor. Geyiğin en dibine balkonda vurup, en derin sohbetleri, en ateşli tartışmaları ya da en sessiz ağlaşmaları balkonlarda yaşadık, yaşıyoruz. Ben yaşıyorum.

Evet, ben yaz insanıyım. Baharlarda da mutluyum. Ama kışın, hep kış uykusunda olmayı istiyorum, göz açıp kapayıncaya kadar kış bitsin diye. Kışın balkon da yok zaten.

2011-09-04T18:56:00.000+03:00

Bir de yine sevgili çocuk, biliyorsun kişi tutkularıyla yalnızlığını adlandırıyor, o kadar.

C.S.

Bunca zaman...

2011-07-10T23:19:00.000+03:00

Neler yaptım?

Neler yaptım da şuraya iki satır yazmaya elim varmadı diye düşündüm...

Bol bol seyahat ettim yine, az da olsa fotoğraf çektim, yeni kitaplar aldım ve okudum, daha az devrik cümle kuracağıma söz verdim, rüzgar sörfü öğrendim, yüzdüm, bu yaz hiç yanmamayı planlarken şimdiden kapkara oldum...

Ev dediğim yerin benim için sevdiklerimin yanı olduğu gerçeğini öğreneli/fark edeli (hangisi emin değilim) epey zaman oluyor. Yine de burnumun direği özlemden sızlarken bir kaç kez daha evimin neresi olduğunu hatırladım.

Bir vakit bir yazı yazmıştım ben artık gidiyorum diye. Yakında bu yazıdan bir tane daha gelecek, ben yine gidiyorum isimli. Evet, yine bir taşınma, yeni bir ev, yeni bir hayat bizi bekliyor. Bir kaç aya İstanbul'a dönüyoruz ve gariptir ki sanki taşınacak olan biz değilmişiz gibi hissediyoruz. Biraz buruk, biraz heyecanlı, biraz da tedirgin bir gidiş olacak belli ki... Bir de bir gün dönecek olmaya inanmanın verdiği bir sığınma hissi. Geldiğimizden bir fazla dönüyoruz tabi, Kumul da dönüyor bizimle haliyle :)

Taşınmamıza kadar olan zaman aralığına yine bol bol seyahat, bir eğitim ve bir de tatil sıkıştırmayı planlıyorum. Yorucu bir yılın ardından, Kamil Koç'la yollarımızı en azından bir süreliğine ayırmanın zamanı geldi, yeni yerler görmem ve biraz kendime dönmem, yenilenmem için gitmem gerek... Gömlek değiştiriyor olabilirim yani :) Kışın da kış uykusuna yatmayı çok isterdim, örneğin ben her kış ayı olmayı istiyorum! Neyse, konuyu dağıtmayalım.

Yazının başındaki sorunun yanıtı değil de bahanesi tüm bunlar. İstesem yazardım... Kimi yolculuklarda yazmak yerine kendime sesli (ama içimden sesli) anlatmayı seçtim, o da iyi geldi. Söz uçar yazı kalır mı dediniz, evet uçtular ama sorun yok, uçmaları gerekiyordu demek ki... :)

Uçmaması gerekenler için az buçuk hazırım sanırım. İlk sıradaki yazımız balkon üzerine olacak :) Tez vakitte, söz...

*Yazarken kulağımın pası silindi,
http://www.youtube.com/watch?v=UKFBR7FcllA

Gelecekte bugünü anlatırken

2011-05-10T20:18:00.001+03:00

Yaşanan kısa süreli ekonomik refah, tüketim toplumu çılgınlığını körüklüyor; değişen üretim ilişkileri nedeniyle gittikçe yalnızlaşan, yakın çevresinden kopan, ancak ilerleyen iletişim teknolojileri sayesinde dünyanın uzak noktalarını odasının içinde bulan birey için dış dünya toplumsal yapılanış, travmatik bir özellik taşıyordu. Şehirlerin ortasından otobanlar geçiyordu, yiyecekler plastikti, giysilerde buruşmayan, kırışmayan naylonun altın devriydi. Birey gittikçe yapay bir dünyanın ortasında yalnızlaşıyordu.

Okumanın Halleri - S.K.

Okumanın Halleri

2011-05-04T15:07:00.001+03:00

“Okurun elinde de silahlar vardır; unutmak, eksik hatırlamak, yanlış hatırlamak, başka okuduklarıyla harmanlayarak hatırlamak... Kendine verilenlerden kendi hikâyesini kurgulamak. Onun için aynı kitabın aynı yerlerini benzer nedenlerle sevmekten daha yakın bir tanışıklık yoktur dünyada.'' SK

Vaktinde gelen kitaplardan :)

İnsan okur

2011-05-03T22:46:00.000+03:00

Sil baştan...

The Philadelphia Story

2011-04-10T11:14:00.006+03:00

Dün akşam The Philadelphia Story'yi izleyerek, çok keyifli vakit geçirdim :)

Tüm gün regl sancıları içinde kıvrandıktan sonra, mucize ilaç Buscopan'a direnmemin daha fazla anlamı olmayacağını düşünerek (itiraf etmeliyim ki muhteşem bir havayı kaçırmanın korkusu da vardı içimde) bir tane höpletip, Tara'yı aradım ve kendimi dışarı attım. İyi ki de atmışım!

AIMA ( Ayvalık Uluslararası Müzik Akademisi, http://www.ayvalik-music.com/ ) düzenli olarak film gösterimleri düzenliyor. Tara'nın daveti ile gittiğim bu filmde, film başlamadan önce bana ısmarladığı bir kadeh kırmızı şarap ile terasta adalara doğru gün batımını izlemenin tadı çok başkaydı :) Mutlu olacağım bir kaç saatin sinyallerini orada aldım :)

''The Philadelphia Story'' oldukça eski bir film, bir kaç kez de farklı oyuncularla çekilmiş. Bizim izlediğimiz 1940 yapımı, Cary Grant, Katharine Hepburn ve James Stewart'ın oynadığı idi. Trailer'ı izlemek isteyenler için link http://www.imdb.com/video/screenplay/vi648348953/

Genellikle eski filmlerde içi sıkılan ben, bu filmde çok çok eğlendim ve çok güldüm. Favorim evin küçük kızı Dinah :) Film, zengin bir kadının ikinci evliliğinin hazırlığını yaparken, eski kocasının ve iki gazetecinin işin içine girmesiyle kendini ve yaşamını tanımasını anlatıyor.

İzlemenizi öneriyorum :) Görmemek kayıp olurmuş.

Sıkıldım

2011-04-02T09:29:00.001+03:00

bu yasaklama durumundan. Wordpress'e geçesim var...

Denizin Delisi

2011-01-28T14:07:00.000+02:00

Unutmak mı, delisin,

Gitmesem de bekler orada deniz.

Gelirsem bilmelisin

Benim beklememdir burada deniz.

Gitmek gibi geleceğim

Denizin delisine.

Delinin denizi gibi,

O ne kadar giderse.

Ö.A.

4 YILDIR HRANT YOK

2011-01-19T08:32:00.000+02:00

4 YIL OLDU

4 yıldır adaleti, vicdani, hukuku arıyoruz.
Bulamıyoruz.

4 yıldır yargıyı, hükümeti, meclisi arıyoruz.
Bulamıyoruz.

4 yıldır, sokak ortasında arkadaşımızı katledenlerin
arkasındaki güçlerden söz ediyoruz,
laf dinletemiyoruz.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi
devleti mahküm etti, "ucuz atlattık" diye sevindiler.

İnsanlık hakkımızı kullandık, adalet istedik,
çocuk dediler.

Çocuk gitsin, ağabeyleri gelsin dedik, umursamadılar.

Vatandaşlık hakkımızı kullandık, sorular sorduk,
cevap vermek yerine dalga geçtiler.

Hrant Dink’i aramızdan almalarının 4. yılında
bir kez daha omuz omuza vermek için,
ailesi, dostları ve bütün sevenleriyle birlikte
onu anmak icin 19 Ocak'ta, saat 3'te,
Hrant'ın vurulduğu yerde buluşuyoruz.

Bebekten katil yaratan karanlığa ışık tutmayanlar
o karanlığı istiyor demektir.

O karanlığı hep birlikte ortadan kaldıralım.

19 Ocak Çarşamba
saat 15:00
Agos Gazetesi önü

İçim çekiliyor...

Çamaşır Kurutma Makinesi ve enerji tasarrufu

2011-01-17T16:08:00.006+02:00

Son günlerde reklam panolarında gördüğüm Çamaşır Kurutma Makineleri beni benden alıyor. Reklamın yapılış şekli de bu makinelerin %75 oranda enerji tasarrufu yaptığı.

Çamaşır Kurutma Makinesi ne mi?...

Bizim coğrafyada pek kullanılmıyor. En azından ben ve benim çevremde yaşayanlardan kullanan hiç kimse yok. Çamaşır Kurutma Makinesi, çamaşırları yıkadıktan sonra kurumaları için içine koyup çalıştırarak kullanılan bir makine. Şekli de aynen çamaşır makinesine benziyor.

Biz çamaşırlarımızı nasıl kurutuyoruz peki? Yazın balkona asıyoruz, kışın da içeriye çamaşırlık eşliğinde serip mis gibi kurutuyoruz.

Ne diye anlattım bunca şeyi?

Şu yüzden. Şimdi bize 75% tasarruflu diye pazarlıyorlar bu makineyi, %25'ini ödeyeceğiz yalnızca! Aman ne büyük nimet! Yahu biz zaten o 75%'i ödemiyoruz ki! Püfür püfür açık havada kurutuyoruz çamaşırlarımızı! %25'i ne diye ödeyelim durup dururken! Sayın firma yetkilileri, sakin olun, ben o enerjiyi tüketmiyorum zaten!

Enerji tasarrufuymuş! Açalım gözlerimizi diyorum... 'Çevreci' sıfatını nasıl ve neden kendilerine yakıştırıyorlar görelim.

Biz görebiliyoruz mu dediniz?...

E sağınıza solunuza da gösterin o zaman...

Mini cumartesi gezisi

2011-01-16T13:48:00.003+02:00

Dün havanın sıcaklığına dayanamayıp, Erdem hasta olmasına rağmen Cunda'ya gittik.

Önce Taş kahvede sıcak çay eşliğinde bir ayvalık tostunu höpletip, üzerine gazete eşliğinde keyif kahvemi içtim. Sonra bir kaç fotoğraf çektim. (T-shirtle oturdum, Ocak ayında... )

Ardından Pateriça'ya doğru yola koyulduk. Çok değil, bir kaç km yürüdük ama hem havanın sıcaklığı hem de sıcağa aldanıp açmış olan çiçekler bir anda bahardaymışız hissini verdi bize.

Bunlar da dünden bir kaç an...

Fotoğraflar: Özge Sönmez

Pazar trekkingleri

2011-01-05T18:02:00.003+02:00

Geçtiğimiz pazar Ören tarafındaki köyleri yürüdük. Ören'den sat 10:30'da başlayan yürüyüşümüz saat 18:00 civarı bitti. Toplam 3 köy gördük. Köylerden birinde kahvede oturup güzelce karnımızı doyurduk. Sonra tekrar düştük yollara...

Bol sohbetli ve güzel manzaralı bir yürüyüştü. Erdem tırmaşık kışu gördü, ben göremedim.

Ama çok tatlı ağaçkakanlar gördük :) Sağda fotoğrafları var..

Birkaç fotoğraf daha,

Fotoğraflar: Özge Sönmez

2011'i beklerken...

2011-01-05T09:35:00.003+02:00

2010'u pek neşeli uğurladık :) Bol bol yemek yedik,şarap içtik ve dans ettik! Her telden çaldık, halay da çektik, Pink Martini dinleyip romantik danslar da ettik.. Bir bölümünü gerçekten hatırlamıyorum :) Muhteşem yemekler Fusun ve Elvan'ın ellerinden çıkmışlardı, uzun zamandır böyle bir masada oturmamıştım :)

Mutlu mutlu 2010 ile vedalaşıp, tam saniyesinde sevgili kocacım Erdem tarafından patlatılan bir şampanya ile 2011'e merhaba dedik :) O anı hiçbirimiz fotoğraflayamadık,çünkü nasıl bu kadar denk geldi anlamak mümkün olmadı :) Sonra öpüşmeler, gülüşmeler derken fotoğrafı hepimiz unuttuk :)

Saat 2 gibi bizi evlerinde misafir eden Elvan'lardan çıkıp, Cunda'ya gittik. Ayna'daki arkadaşlarımızı da görmeyi hedefliyorduk ama geç kalmışız. Vino'da Halilleri yakaladık, onlar da eve dönüyorlardı. Biz de kahve içelim diye Karadeniz pastanesine oturduk ve ayılma kahvemizi içip, eve döndük.

Ertesi gün, Özgür gelip bizi alana kadar pestilimiz çıkmış biçimde evde yatıyorduk. Özgür zorla dışarı çıkalım ayılın dedi, Ayna'ya gittik ve ayıldık :)

İşte 31 Aralık'tan birkaç kare,

Fotoğraflar: Özge Sönmez

Sevgili Mathilda,

2011-01-01T12:27:00.000+02:00

'' Büyük yürüyüşçüler olmamız gerekiyor. Birbirimizin yanında,birbirimizin ayakkabılarını giyerek yürümeli, yürümeli ve yürümeliyiz. Dünyaya geldiğimiz ve gideceğimiz günü düşünerek yürümeliyiz. Kırılganlığın çıplaklığın yanında cüppesiz yürümeliyiz. Temelleri artık yargı ve önyargı değil, alçakgönüllülük ve anlayış üzerine kurulmuş bir dünya için yürümeliyiz ''

S.T.

Yeni bir yıla girmişken...

Mutlu Yıllaaaar! / Merry Christmaaaas!

2010-12-29T11:41:00.000+02:00

Harika bir sıcak şarap eşliğinde, çok güzel yeni yıl kurabiyeleri yedim dün gece :))

Arkadaşım Tara'ya buradan teşekkür etmek istiyorum :)

Yeni yıl yeni yıl yeni yıl yeni yıl herkeseee kutluuu olsun, yeni yıl yeni yıl yeni yıl yeni yıl herkeseee mutluuu olsun! :)

Dünyanın ilk sürdürülebilir şehri / The World's first sustainable city

2010-12-17T15:02:00.000+02:00

Video'nun içinde, bir gün tüm şehirler böyle inşa edilecek diyor...

Tüm bu olup bitenler

2010-12-13T20:40:00.000+02:00

Bugünlerde hep kötü şeyler oluyor.

Tarihi kentler sular altında kalıyor, dengesiz iklim olayları küresel ısınmayı kabul etmeyenleri bile ağzı açık bırakıyor, gençler ölesiye dayak yiyor, genç kadınların karnındaki bebekler tekmeyle öldürülüyor, bunca şiddet yetmezmiş gibi herkes yasal olarak 4 silaha sahip olup 2sini üzerinde taşıyabiliyor.

Bir arkadaşımın profil fotoğrafına bakamıyorum, içim almıyor. Şeffaf bir hamile kadın karnı, rahmin içinde bebeği ve karnının hemen dibinde birazdan onu öldürecek olan tekme ...

Kafamı toprağın altına gömesim var ama korkuyorum. Ya orada daha kötü şeyler oluyorsa diye...

Mantarlar

2010-11-27T11:33:00.001+02:00

Geçtiğimiz pazar Kaz Dağlarına yürüyüş yapmaya gittik. Arkadaşımızın tavsiye ettiği bir mesire yerini görmek de vardı planda.

Zar zor bulduk gideceğimiz yeri. Uzuuunca bir dağ yolunu aştıktan sonra dümdüz bir yaylaya geldik. 2 senede bitirilen, neredeyse her şeyi doğaya uyumlu yapılmış bir tesis bizi karşıladı. Diliyorum ki, bu tesisle ilgili yakın zamanda bir yazı yazacağım.

Sıcak çaylarımızı yudumladıktan sonra bir küçük bir de büyük şelaleyi görmek için aldığımız tarifle yürüyüşe başladık.

Şelaleleri bulamadık, belli ki ters bir yere sapmışız fakat pek de bozulmadık çünkü bir kez daha gelmek için nedenimiz olmuştu.

Paylaşmak istediğim şey başlıktan da anlaşılacağı üzere gördüğümüz mantarlar. Harika görünüşlü mantarlar yol boyunca bize eşlik ettiler. Her yeni mantar gördüğümüzde 'aaa bu çok güzel' diye birbirimize seslenirken, bir sonrakinin daha güzel çıkması yürüyüşün en keyifli yanıydı bence. Güzel mantar zehirli olur bilgisine sahip olduğumuzdan hepsini ait oldukları yere bıraktık tabi öylece :)

İşte onlardan bize kalan birkaç fotoğraf,

An

2010-11-13T21:31:00.000+02:00

KPSS'ye denk gelmişti Trabzon'daki eğitimin ikinci günü. KTÜ kampüsünde de sınav gerçekleşti tabi.

İşte kampüsten bir kare...

KTÜ Öğrenci Kolektifi

Trabzon ve çevresi

2010-11-13T20:18:00.007+02:00

Yazıdan çok fotoğraf olacak belli ki bu kez. Az önce yazıya koyacağım fotoğrafları seçerken duramadığımı görünce, bıraktım kendimi, bu sefer de bol görselli bir yazı olsun dedim :)

Trabzon seyahatimiz talihsizliklerle başladı. Otobüs boş diye rezervasyon yapmayan Truva Seyahat, yer olmadığı için beni muavin koltuğuna, Erdem'i de şoförle benim arama mindere oturttu. Uçağımızı yakalamamız için tek şansımız bu otobüs olduğundan gıkımızı çıkarmadan oturduk bize gösterilen yerlere. Yağmurlu bir yoldan sonra İzmir'e vardık ve havaalanına giden otobüsü 3-4 dk ile kaçırdık. Mecburen taksi kullandık, yoksa uçak kaçacaktı. Havaalanına geldiğimizde ise uçağımızın 40 dk rötar yaptığını öğrendik :)

Trabzon'da, üniversite kampüsünün içinde Koru isimli bir tesiste kaldık.Yaprak döken ağaçlardan oluşmuş bir korunun içinde güne başlamak harikaydı. Ben ilk kez Doğu Karadeniz'e gittiğimden, oradaki doğa karşısında hep ağzım açık gezdim.

Eğitimin ikinci günü saatlerin bir saat geri alındığından habersiz olduğumuzdan erkenden hazırlandık, kahvaltıda şans eseri durumu öğrendik ve bu bir saatimizi kampüste kuş gözlemleyerek geçirdik. :)

Planladığımız herşeyi gerçekleştirdik. Uzungöl'e gittik :) Defalarca yağmurun altında ıslanıp, kuruduk. Muhteşem manzaraların yanı sıra çok güzel kuşlar da gördük. Derekuşu ile artı bir kertiğim daha oldu :) O kadar çoktular ki, sanki her gün dere kuşu görüyormuşuz gibi bir süre sonra bakmamaya başladık!

Bulutlara çok yakındık...

Trabzon'da kaldığımız süre boyunca yedim! Pideler, kuymaklar, mıhlamalar, karalahana çorbaları... :) Hem yedim hem de fotoğraflarını çektim :) (Fotoğraftaki el Erdem'e ait :) )

Sümela'dansa Ayder Yaylasına gitmeye karar vermiştik fakat Ayder'e tur olmadığından, toplu taşıma da gitmediğinden yine tıpış tıpış Sümela'ya gittik. Şanslıydık çünkü tepeye kadar çıkaran turlarla gitmiştik. Biz metro seyahat biletimizle Ulusoy'la gittik :) İki firma tek araç kaldırdı. Tasedüf o ki, Sümela'da bizim eğitimin katılımcılarıyla karşılaştık. Planlasak bu kadar denk getiremezdik :) İşte Sümela'dan birkaç kare...

Dağların arasında çıkıverince tüm heybetiyle Sümela Manastırı, heyecanlanıyor insan...

Ben en çok girişindeki bu uzuuun ve dik merdivenden etkilendim sanırım. Ya da en çok onu sevdim.

Görevlilerden biri, manastırdaki küçük çatılardan birine oturmuş, dağa karşı kitap okuyordu. Çok istedim fotoğrafını çekmeyi, ama utandım yine. Sonra, vakti zamanında Alman amcanın dediği geldi aklıma, 'en güzel fotoğraflarımız anılarımızdır' Ben de o anı anılarımda saklamaya karar verdim. Sizi de bunlarla yetinmek durumunda bıraktım tabi...

Manastırın içinde, daha önce sadece bir kez gördüğüm ve görebilmek için 6 buçuk saat yürüdüğüm duvar tırmaşık kuşunu gördüm :) Gördük :) Güzel bir sürpriz oldu hepimiz için.

Şelale'den gelen su...

Yeşil, beyaz ve mavi...

İç bölüm, Sümela Manastırı

Taş Köprü - Uzungöl

Karadeniz'i yazıp, çaydan bahsetmemek olmazdı. İşte seyahatimizin vazgeçilmezi, içimizi ısıtan, yağmur eşliğinde her fırsatta içtiğimiz çay...

Trabzon

Ve sonunda Doğu Karadeniz!

2010-10-27T20:12:00.002+03:00

Memleketin dört bir yanını gezdim. Her bölgenin doğusundan, batısından, kuzeyinden ve güneyinden birkaç şehir/kasaba/köy görmüşlüğüm ve bu yerlerde kalmışlığım var. Bir Doğu Karadeniz kalmıştı, yıllardır da yolum bir türlü düşmemişti. Ama şimdi Trabzon'a doğru yönümü çevirmek üzereyim ve içimde güzel bir kıpırtı var :)

4,5 gün kalacağız Trabzon'da, yine eğitime gidiyorum fakat kendimize ait bir pazartesi günümüz olacak :) Sümela Manastırı ve Uzungöl'ü görmeyi planlıyoruz. Ne kadarı mümkün olursa artık!

Bir de ben çılgınlar gibi 'kuymak' yemeyi hayal ediyorum. Herkesin bu kadar övdüğü, ağzının suyu akarak anlattığı meşhur kuymağı artık yememin zamanı geldi :) Bir de Karadeniz pidesi var, kapalı bir pide. İlknur'la yemiştik Sarıyer'de, Karadenizlilerin bir lokantasında. Tadı damağımda kalmıştı, şimdi yerinde yiyeceğim :) Kilo almamak için elimden geleni yaparım, belki! ;)

En sevdiğim renk olan yeşilin kaç ayrı tonunu göreceğimi ve koyu mavi, deli dalgaları düşünüyorum.

Uzun zaman sonra,bir yere ilk kez gidiyor olmanın heyecanı var içimde! Uçak yolculuğu beni tedirgin etse de, şu anda şakır şakır yağmur ile birlikte şimşekler çakıyor olsa da, hava durumu yarını da böyle gösterse de, gitmişken Artvin'i, Kars'ı göremeyecek olsam da mutlu bir heyecanım var!

Dönüşte bol fotoğraf ve anı ile görüşmek üzere!

Kumul

2010-10-24T20:11:00.002+03:00

Nasıl oluyor da insan başka bir canlıyı bu kadar düşünüp, onun için bu kadar kaygılanıp, onu bu kadar sevebiliyor bilemiyorum.

Ama şu yukarıda gördüğünüz tüylü şey, benim hayatımın ortasında bir yere oturdu, kaldı. Hayvan dostu olanlar bilir, anlar...

Ailemiz 3 kişilik... Oldukça çekirdek. Alışageldiğim gibi...

Benim, ikinci çocuğu da yapasım var, gelin görün ki babamız hiç sıcak bakmıyor bu duruma. Bir tanesi yetermiş miş miş :)

Ay Dolunay

2010-10-24T19:59:00.002+03:00

Ay dolunay dalgın gecede
Ay büyüyor tam yüreğimde
Suskunum ben söyleyemem
Ay ben ay neden

Ay dolunay sessiz gecede
Ay bir anda düş yüreğime
Yanayım ben söz büyürken
Ay ben ay sana

Bırak ateşte
Sözler çoğalsın
Ateşten sözler
Yaksın dolunayda

Ateşten sözler
Ayaklanırsa
Akıntıya karşı
Koşar mı dolunayda

Ateş dilinde

Kabuk Adam

2010-10-22T03:12:00.000+03:00

Yine geç kalan bir yazı. Her ne sebepten olduğu önemli değil...

Bu yazı içerisinde tek geç kalan 'Kabuk Adam' isimli yazının kendisi olmayacak. Kitabın kendisi de geç kaldı hayatıma. Yazarı da geç kalmıştı, Aslı Erdoğan.

Sevgili arkadaşım M.Seda'nın birbirinden güzel ayraçlar (elleriyle yaptığı) ve mektubuyla (bu devirde mektup almak ne güzel!) birlikte gelen hediyesidir 'Kabuk Adam'.

Hap yutar gibi bir çırpıda içine dalıp, okuyuverdiğiniz ve son sayfalarına gelirken bitmesin diye can çekişip, daha sakin, daha sessiz ne bileyim kitabın ruhuna daha yakışır bir yerde ve şekilde bitireyim diye elinizde sımsıkı tutup beklettiğiniz kitaplar vardır ya, onlardan biri işte 'Kabuk Adam'

Bittikten sonra, bende yeni birini başlattı. Biraz kopuk ama biraz 'daha' özgür. Bu kitabı bir kadının okuması başka bir şey diye düşünüyorum.Özge'nin 26 yaşında,Ayvalık'ta okumasının da başka bir şey olduğunu düşünmem gibi.

Bir iki bölümü paylaşıp, öyle bitirmeyi tercih ederdim bu yazıyı fakat soğuk beni yine yendi. Saat 03:08'de kitaplığa gidip, kitabı almak yatağın içinde kalmaktan daha çekici gelmedi. Belki yarın,bu yazıya bir ekleme yaparım. Belki de yapmam. Her kitabı arkasını okuyup mu alıyorsunuz? Öyleyse çok şey kaçırdığınızı söyleyebilirim.

İyi geceler...

Doğa ve Çocuk Hareketi

2010-10-17T20:15:00.000+03:00

“Doğadaki çocuk,

soyu tehlike altında olan bir türdür ve çocukların sağlığı ile Yeryüzü’nün sağlığı birbirine sıkı sıkıya bağlıdır.”

Richard Louv

Memlekette internet sansürü var ve internet sansürü yok

2010-09-30T12:35:00.000+03:00

Memlekette internet sansürü var çünkü,

Az önce gelen bir haberle Youtube'dan sonra Vimeo'ya da girişimizin engellendiğini öğrendik.

Güle güle giremeyelim...

Dünya sosyal medya ile gündemini oluştururken, biz hala yasaklarla karşılaşıyoruz.

bknz: http://www.ntvmsnbc.com/id/25136307/

Memlekette internet sansürü yok çünkü,

Cumhurbaşkanımız öyle diyor.

Cumhurbaşkanı Gül; Türkiye'de internet sansürü olmadığını, bazı internet sitelerine erişememe konusunun vergi kanunlarının yetersizliğinden kaynaklandığını söyledi

E kanun dediğin de gökten zembille indiğine göre...

Hem koskoca cumhurbaşkanı yalan mı söyleyecek?

bknz: http://www.ntvmsnbc.com/id/25134781/

O yüzden benim yaşadığım topraklarda internet sansürü denilen şey pratikte var sözde yok.

Git

2010-09-28T11:06:00.001+03:00

Git iş işten geçmeden, çok geç olmadan vakit,

Günahıma girmeden, katilim olmadan git!

Git de şen şakrak geçen günlerime gün ekle,
Beni kahkahaların sustuğu yerde bekle.

Git ki siyah gözlerin arkada kalmasınlar,
Git ki gamlı yüzümün hüznüyle dolmasınlar

Madem ki benli hayat sana kafes kadar dar,
Uzaklaş ellerimden uçabildiğin kadar.

Hadi git, benden sana dilediğince izin,
Öyle bir uzaklaş ki karda kalmasın izin.

Kahrımın nedenini söylesem irkilirler;
Çünkü herkes beni Kays, seni Leyla bilirler.

Sanırlar ki sen beni biricik yar saymıştın;
Oysa ki hep yedekte, hep elde var saymıştın.

Hadi git, ne bir adres, ne bir hatıra bırak,
Zannetme ki pişmanlık, mutluluk kadar ırak!

Sanma ki fasl-ı bahar geldiği gibi gitmez,
Sanma ki hüsranını görmeye ömrün yetmez.

Her darbene tehammül edecektir bedenim,
Gururum mani olur perişanıma benim.

Yari Ferhat olanın ellerle ülfeti ne?
Şirin ol katlanayım dağ gibi külfetine.

Henüz layık değilken tomurcuk kadar aşka,
Sana gül bahçesini kim açar benden başka!

Hercai arılara meyhanedir çiçekler,
Kim bilir şerefinden kaç kadeh içecekler!

Madem aşk tablosunun takdirinden acizsin,
Git de çağdaş ressamlar modern resimler çizsin.

Ne vedaya gerek var, ne de mektuba hacet,
Git de Allah aşkına bir selama muhtaç et!

Güllere de aşk olsun gene sen kokacaksan!
Fallara da aşk olsun gene sen çıkacaksan!

Kopsun nerden inceyse artık bu bağ, bu düğüm,
Her gece daha berbat, daha vahim gördüğüm.

Korkulu düşlerimi yorumdan kaçıyorum;
Sırf sana üzülüyor, sırf sana acıyorum.

Git iş işten geçmeden, çok geç olmadan vakit,

Günahıma girmeden, katilim olmadan git!

C.S.

AŞK

2010-09-26T12:33:00.003+03:00

Şimdi sen kalkıp gidiyorsun.
Git.
Gözlerin durur mu onlar da gidiyorlar.
Gitsinler.
Oysa ben senin gözlerinsiz edemem bilirsin
Oysa Allah bilir bugün iyi uyanmıştık
Sevgideydi ilk açılışı gözlerimizin sırf onaydı
Bir kuş konmuş parmaklarıma uzun uzun ötmüştü
Bir sevişmek gelmiş bir daha gitmemişti
Yoktu dünlerde evelsi günlerdeki yoksulluğumuz
Sanki hiç olmamıştı
Oysa kalbim işte şuracıkta çarpıyordu
Şurda senin gözlerindeki bakımsız mavi,
güzel laflı İstanbullar
Şurda da etin çoğalıyordu dokundukça lafların
dünyaların
Öyle düzeltici öyle yerine getiriciydi sevmek
Ki Karaköy köprüsüne yağmur yağarken
Bıraksalar gökyüzü kendini ikiye bölecekti
Çünkü iki kişiydik

Oysa bir bardak su yetiyordu saçlarını ıslatmaya
Bir dilim ekmeğin bir iki zeytinin başınaydı doymamız
Seni bir kere öpsem ikinin hatırı kalıyordu
İki kere öpeyim desem üçün boynu bükük
Yüzünün bitip vücudunun başladığı yerde
Memelerin vardı memelerin kahramandı sonra
Sonrası iyilik güzellik.

C.S.

Bu sabah

2010-09-26T12:31:00.000+03:00

Çok fena Cemal Süreya'm geldi. Vakti demek ki...

En sevdiğim resmi yakışır buraya...

ALLIANOI, Arkeolojinin Çernobil'i Olmasın

2010-09-21T17:37:00.002+03:00

http://yuvadernegi.blogspot.com/2010/09/allianoi-arkeolojinin-cernobili-olmasn_21.html

18 Eylül Cumartesi günü Yuva Derneği antik kent Allianoi’deydi.

Allianoi,eşsiz bir tarihi miras. 2000 yıllık bir geçmişe sahip olan ve buncayıldır ayakta durmayı başarmış olan bu kent, bugün Yortanlı Barajı’nınyapımı için yok edilmeye çalışılıyor. Hem de Danıştay’ın Allianoi’ninkurtuluşu anlamına gelen kararına rağmen.

Çevreve Orman Bakanı Veysel Eroğlu’nun ‘yok öyle bir yer’ dediği bu tarihive kültürel mirası sular altında kalmaktan kurtarmak adına, 1998yılından beri çalışmalar yapılıyor. Yıkım çalışmalarının başlaması ilegünlerdir Arkeolog Dç. Dr. Ahmet Yaraş ve öğrencileri, Doğa Derneği ve Ege Çevre Platformu (Egeçep) gibi sivil toplum kuruluşlarınıntemsilcileri Allianoi’de nöbet tutuyorlar.

Allianoi’ninkazı çalışmalarını yürüten Ahmet Yaraş, bugünkü durumu ’21.yüzyılıntarih ve insanlık katliamı’ olarak nitelendiriyor. Kalıntıların üzerinikiremit tozu ve harç karışımı ile kaplıyorlar. Yavaş yavaş da kumdökmeye başlayacaklar ve Allianoi gözlerimizin önünde yok olacak.

Dün,Doğa Derneği eylemcileri göz altına alındılar. İnşaat alanına girişkapıları daha da geriye alındı, cumartesi girilebilen bölgeye bugüngirilemiyor. Herşey yine kapalı kapılar ardında yürütülüyor.

Allianoi’dençıkartılmış ve Bergama Müzesi'nde sergilenmekte olan ‘Su Perisi’heykeli ise, her şeyi unutturmak adına, tadilat bahanesi ile başınapoşet geçirilmiş halde tutuluyor. Müze yetkilileri, tadilatın ne zamanbiteceğinin bilinmediğini söylüyorlar.

Allianoigibi antik kentlerin su kenarlarında olması tesadüf değil. Sularaltında kalması ise şart değil! Biz tarihimizi suya gömeduralım, yanıbaşımızdaki komşumuz Bulgaristan Koprinka isimli baraj projesiiçerisinde yer alan antik kenti ‘Seuthopolis’i kurtarmak adına para arıyor. Devletimiz ise açıkça ‘bizi arkeolojik değerler durduramayacak’ diyor.

Allianoi’ninemsal olmaması için bugün harekete geçme zamanı. Özellikle İzmir gibiyakın bölgede yaşayanların bu kenti yalnız bırakmamaları gerekiyor.Suça yerinde tanıklık edip, ses çıkarmamız lazım. Her derenin üzerinebaraj kurma çabası devam ettikçe, bu katliamlar sürecek. Bugünsusarsak, Alianoi’yi emsal olmaktan kurtaramazsak, yarın başka tarihideğerlerimizi de kaybedeceğiz.

Alliano’deki yasal süreci ve gelişmeleri takip etmek için lütfen ziyaret ediniz,

http://www.allianoi.org/

Fotoğraflar: Erdem Vardar

Özgür Öztürk

http://www.ntvmsnbc.com/id/25128280/

http://www.ntvmsnbc.com/id/25090171/

Yunuslar için Acil Eylem!

2010-09-14T18:18:00.000+03:00

h ttp://yuvadernegi.blogspot.com/2010/09/yunuslar-icin-acil-eylem.html

Dün (12 Eylül 2010) Japonya’nın Taiji kasabasındaki kanlı koyda büyük yunus katliamının ilk adımı atıldı: 80 yunus yakalanarak koya hapsedildi. Av durdurulamazsa 1-2 gün içinde korkunç bir şekilde katledilecekler. Ve ardından her gün başka yunuslar öldürülecek, ta ki Nisan ayına, katledilen yunusların sayısı 23 bin olana dek.

Bugün dünyanın dört bir yanından insanlar, ülkelerindeki Japon Büyükelçiliklerine, Konsolosluklara e-posta gönderecek, telefon edecek ve bu katliamın başlamadan bitmesini isteyecek.

Gelin biz de bu büyük eyleme dahil olalım ve sesimizi Japonya’ya duyuralım. Japonya’ya tüm dünyanın gözlerinin üzerinde olduğunu anlatalım. Taiji’de günlerdir nöbet tutan yürekli Sea Shepherd aktivistlerini ve ölümü bekleyen 80 yunusu yalnız bırakmayalım!

Lütfen aşağıdaki maili, aşağıdaki mail adreslerine gönderelim.

***

ryoji@jpn-emb.org.tr

ekonomi@jpn-emb.org.tr

culture@jpn-emb.org.tr

Otobüs bozulabilen bir araçtır

2010-09-05T21:28:00.001+03:00

Nefes alan bir otobüse bindim. Önce yolculardan biri sesli nefes alıyor diye düşündüm. Sonra farkettim ki otobüsmüş. Belirli aralıklarla nefes alan ama vermeyen otobüsümüz, yolculuğumuzun ilk saatinin sonunda kalp krizi geçirdi.

Ben, 10 günlük bir eğitim ve toplam 12 günlük bir otel yaşamından sonra kendimden başka hiçbirşeyi taşıyamayacak kadar yorgun, 8 numaralı koltuğumda uyumaya çalışıyordum.

Tekirdağ'ı yeniçıkmıştık ki, otobüs teklemeye başladı. Ardından da durdu. Şofor ve muavin uğraşları cevap vermeyince, bir grup yolcu da dahil oldu hikayeye. Koca otobüsü 'vurduralım beyler!' cümlesiyle vurdurmayı deneyen soforumuz, durumun umutsuzlugunu bize belli ediverdi.

Otobüsün içinde yavaş yavaş artan öflemeler yerini telefon konuşmalarına bıraktı.

Bu arada teşhis kondu, mazota pislik karışmış, biryeri (!) tıkamış. Tekirdağ'dan usta çağrılıyormuş.

Şanslıydık, çünkü bir dinlenme tesisinin tam karşısında kalmıştık. Sofor, guvenlik icin yolcuları tesise almaya karar verdi. Fakat otobusumuzun bozulmasından daha buyuk bir problemimiz vardı, o da kokoş teyzeler...

Neler dediklerini yazmaya gerek yok. Ben yoruldum... 85 kez de dilimi ısırıp, ters ters baktım.

Hazır otobüs bozukken ve hazır acıkmışken, güzel bir mercimek çorbası içtim. Üzerine de çay... Teyzeler yan masada, bir karış suratları da yanlarında.

Haber geldi, yeni otobüs geliyormuş. Bu arada usta tamiri becerememis ve otobus (luks bir otobus) kapi ve bagajları otomatikmis ve kilitlenmis! :) Açılmazsa bavullar sonradan gönderilecekmiş. Teyzeler yine hareketlendi tabi...

Yaşamdan keyif almanın başka bir şey olduğunu fark ettim. Anın değerini bilip, tadını çıkarmanın da...

Yolda bir yerdeyken de...

3 saattir beklerken de...

Neyse ki, yorgunluğumun yaşamak gibi bir anlamı var

2010-08-30T14:54:00.000+03:00

İçim

2010-08-16T18:19:00.001+03:00

Ne fena bir ikilem (benim için teklem) , bunca zaman sonra...

Vardır bir nedeni, yaşadığıma göre...

Tuvalet ve boy ilişkisi

2010-08-06T12:45:00.002+03:00

Kimi yerde tuvalete girip, klozete oturduğumda sensörün boyumun kısalığı nedeniyle beni algılamayıp sönmesine dayanamıyorum.

164 cm < Tuvalet Sensörü

Animal Triste

2010-07-21T10:20:00.003+03:00

Mümkün olanı gerçekleşmiş olandan ayırmak zor geliyor bana. Yıllar boyunca mümkün olan herşeyi gerçekleşmiş olan her şeyle karıştırdım ve birleştirdim, düşünülmüş olanı söylenmiş olanla, gelecektekini hiç unutulmamış olanla, umut edilmiş olanı korkulmuş olanla, ama yine hep aynı hikaye kaldı geriye. Son çok açıktır ve her şeyi belirler, son düzeltilemez.

Bu yüzden unuttum onu.

M. Maron

Not: Mustafa abi'nin hediyesi idi, hem çevirdiği hem de bu kitabı okumama vesile olduğu için teşekkürler...

Sene-i devriyemiz :)

2010-07-18T11:44:00.000+03:00

Daldan Dala

2010-07-04T00:11:00.002+03:00

Hafif de alkollüyken ne de hızlı ilerliyor insanın parmakları klavyede...

Ne yazacağını bilemeyen ama aslında bilen, bol şaraplı bir gecenin ardından...

Güzel şeyler söylemek gerek, hep ileriye bakmak gerek, peki ya geri? Ondan da ders almak gerek, nasıl ders alacağımızdan hiç bahsetmeyen yetişkinler böyle derler ya...

Ah şu sosyal medya, nereden nereye taşıyor insanı, bazen de çat diye bir yere götürüp orada bırakıveriyor.. Kimi zaman istediğin kimi zaman istemediğin bir yere. Ders al Özge, bu kadar mı zor yahu! Zor elbet, oldukça zor kimi zaman... Ama ben önemsiyor muyum ki bu durumu?? Keşke psikoloji okusaydım, iktisat ne işime yaradı ki? Şu hayatta yapıp da pişman olduğum tek şey iktisat okumak olabilir. 'Tek' dedim iddialı oldu. Yakın zamanda bu yazıya bir düzeltme koyabilirim :) Bu kadar doğru tercihler yapan bir insan olmayabilirim, nihayetinde kendi tercihlerim olduğu için sahip çıkıyor da olabilirim, psikolog olsaydım anlardım! ;)

Bugün E.Temelkuran'ın yazısını okuyunca kendimi kötü hissettim. Barış isteyen az tarafta olmak, en azından barışın içini nasıl doldurduğumla ilgili eş düşünen birkaç kişiden biri olmak kötü hissettirdi... Buna olan inancımla ilgili bir şey yazmadığımı belirtme ihtiyacı duydum şimdi. Şarap temelli gereksiz hassasiyet olabilir...

Neyse ki yazımın başında 'hafif de alkollüyken ne de hızlı ilerliyor insanın parmakları klavyede' demiştim... Kendimi sağlama aldım.

O değil de, 10 dk kadar önce Ayvalık'ın iç sokaklarında tek başıma yürürken kalbim yine çok hızlı attı, ona üzülüyorum şimdi. Kadın olmak hali, bu memleketin her yerinde zor, riskli ve tehlikeli ...

Bu yazının adı da 'daldan dala' olsun o zaman :)

Ayrılık

2010-06-27T08:32:00.009+03:00

Seninle benim aramdaki
dünyanın en uzun dizesi,
bir ucundan girince,
yokluğuna rastlıyorum.
Çaresizce uzaklaşırken,
gövde ve kesilmiş kafa birbirinden,
hep ötekine kalıyor yaşam.
Sen bana eşit uzaklıktasın, ben sana,
diyorlar birlikte.
Öyleyse ayrılık diye bir şey yok
Seninle benim aramdaki,
topu topu iki adım,
gölgelerimiz serilmiş soluk soluğa
savaşçılar gibi
kılıçlarını bırakmış.

Havai Fişekler

2010-06-26T22:38:00.000+03:00

Hiç sevmiyorum!

İnsanların evlenirken, sünnet olurken neden havai fişek attırdıklarını da bir türlü anlayamıyorum. Ne kadar zenginsen o kadar çok ve büyük havai fişeklerin olur mantığını da...

Acaba bu kişilerin, havai fişeklerin yarattığı hava kirliliğinden, öldürdüğü kuşlardan haberleri var mı? Hiç sanmam. Olsa da değişir mi düşünceleri ve hareketleri onu da bilmem...

Çevreci geçinen belediyeler yasaklamalılar havai fişekleri.

Dakikalarca sürüyor bir de! Çıldırmamak elde değil :(

Halkasız Gözlerim :)

2010-06-26T18:15:00.000+03:00

Bu sabah fark ettim :) Erken yaşta yüzüme çöken göz halkalarım kaybolmuş!!! :)

Yavaş yaşam etkisi olmalı...

Mutlu oldum :))

Adada klasik müzik dinlemek

2010-06-26T18:01:00.001+03:00

Dün gece, Cunda Adası'nda keman ve viyola rüzgarı esti...

Ayvalık Uluslararası Müzik Akademisinin ev sahipliğinde gerçekleştirilen muhteşem konser yaklaşık 2,5 saat sürdü. O kadar keyifliydi ki... Klasik müzikten çok anladığımdan değil ama uzunca bir zamandır yapmadığım bir şeyi yaptığımdan bana çok iyi geldi.

Konsere davet eden arkadaşım Tara'ya bir kez de buradan teşekkür ediyorum :)

http://nukleer.greenpeace.org baglantisindaki Nükleerle yaşamaya hazır mısın? konusuna bakin

2010-06-25T10:28:00.001+03:00

çıkış yapmak Nükleerle yaşamaya hazır mısın?

Dikiş diken Özge

2010-06-10T17:09:00.001+03:00

Ben artık dikiş dikeceğim! :)) Şu yanda gördüğünüz dikiş makinesı ile. Ne dikeceğimi henüz bilmiyorum ... Yani var aklımda elbet birkaç şey ama uzun vadede ne dikerim bilemiyorum. Önce bez torbalar dikip, sevdiklerime hediye edeceğim. Pazara veya çarşıya giderken çantalarda 3-5 bez torba bulunsun. Naylon torbalardan kurtulmak için. Kimse sevdiği insanlar hem doğayı hem de kendilerini zehirlesin istemez değil mi? Sonra bir de kumaş peçeteler dikeceğim. Artık evde kağıt peçete ve kağıt havlu kullanmak yok. Biz uzunca bir süredir evimizden çıkarttık bunları ama eş dost yine hedef kitle. Şöyle şirin ve renkli cep mendilleri de dikebilirim, selpaklara da güle güle deriz. Taşıması da keyifli olur.

Şimdilik aklımda olanlar bunlar. Öğrendikçe etekler, elbiseler de dikerim tabi ama onlar daha uzun vadede...

Kedi

2010-06-08T15:52:00.000+03:00

Bütün hayvanlar arasında yalnızca kedidir yaşamı seyreden. Varolmanın döner dolabını mesafeli bir konumdan izler. Kedide sempatik olma kaygısı yoktur. Yalnızca yaşar, uzak, dingin ve bilge. (Andrew Lang)

Dink ailesinin avukatı intihar etti

2010-06-04T22:48:00.002+03:00

İ nsan, bazen, bir kere de güzel bir şey olsun istiyor
yaşadığı topraklarda...

--------------------------------------------------------------------------

Dink ailesi avukatlarından Hakan Karadağ evinde

ölü bulundu. Adli Tıp'tan çıkan ilk rapora göre,

olayın intihar olduğu belirlendi.

Karadağ'ın amcası Habip Karadağ, Adli Tıp önünde gazetecilerin sorularını yanıtladı.

ntvmsnbc

Güncelleme: 11:21 TSİ 04 Haziran. 2010 Cuma

İSTANBUL - Öldürülen Agos gazetesi Genel Yayın Yönetmeni Hrant Dink davasının müdahil avukatlarından ve Çağdaş Hukukçular Derneği Yönetim Kurulu üyesi Hakan Karadağ, bu sabah Kocamustafapaşa Şehremini'ndeki evinde ölü bulundu.

Karadağ, kendisinden haber alamadığı için evine gelen kız arkadaşı Çiğdem Pamukçu tarafından asılı olarak bulundu.

Adli Tıp Kurumu'nda yapılan otopsiden çıkan ilk rapora göre, Karadağ'ın intihar ettiği belirlendi.

Amcası Habip Karadağ ve arkadaşları, Hakan Karadağ'ı intihara sürükleyecek bir sorunun olmadığını söyledi.

Karadağ için İstanbul Barosu önünde bir tören düzenlendi.

Avukat Karadağ, memleketi Adana'da toprağa verilecek.

Olayla ilgili soruşturma sürüyor.

Davanın müdahil avukatlarından Hakan Karadağ'ın ismi, bir duruşma sırasında yaşanan tehdit tartışmasıyla gündeme gelmişti.

Avukat Karadağ, Dink'in katil zanlısı tutuklu Ogün Samast'ın kendisini "Sen bir cezaevine gel" diyerek tehdit ettiğini, elindeki kağıda bir şeyler yazarak cebine koyduğunu söylemiş, mahkeme başkanının Samast'tan aldığı kağıdın üzerinde Hakan Karadağ'ın isminin yazdığı tespit edilmişti.

İyi ki doğdum!

2010-06-01T09:29:00.003+03:00

Bu yıl,

doğum günümde, tüm kalbimle,

yalnızca BARIŞ diliyorum.

Dost

2010-05-28T11:05:00.000+03:00

bazı yazılar, belli kisilere aittir. Bu da öyle, benim için...

Bir gece habersiz bize gel
Merdivenler gıcırdamasın
Öyle yorgunum ki hiç sorma
Sen halimden anlarsın
Sabahlara kadar oturup konuşalım
Kimse duymasın
Mavi bir gökyüzümüz olsun kanatlarımız
Dokunarak uçalım.

insanlardan buz gibi soğudum,
işte yalnız sen varsın
Öyle halsizim ki hiç sorma
Anlarsın.

Yuva Derneği

2010-05-26T10:54:00.001+03:00

Kısa bir süre önce, bir dernek kurduk. Ayvalık'ta.

Çevre alanında çalışmalar yürütmek için.

İsmi 'Yuva Derneği', 'Home' belgeselinden esinlenerek. O da 'Yuva' olarak çevrilmişti Türkçe'ye.

Yer yüzünde ne gibi çevre suçları işleniyor, hangi mücadeleler veriliyor, ne gibi etkinlikler var öğrenmek isterseniz, derneğin bir blogu var,

http://yuvadernegi.blogspot.com/

Ziyaret edebilirsiniz :)

Derneğimizin ilk etkinliği, birçoklarınızın facebook ve twitter aracılığı ile haberdar olduğu 'Dünya Pikniği'.

6 Haziran'da, Ayvalık'ta, dünyadaki birçok başka şehirle aynı anda AZALT/Degrowth akımını destekleyerek 'Dünya Pikniği' yapıyoruz! :)

Detaylı bilgi su linkte,

http://yuvadernegi.blogspot.com/2010/05/yuva-dunya-piknigi-duzenliyor.html

Belki birilerinin yolu düşer, ya da buralarda yaşayan eşinize dostunuza iletmek istersiniz.

Tüm çalışmalar, eylemler, projeler ve etkinlikler konusunda kendi blogum aracılığı ile de güncel tutmaya çalışacağım sizleri.

Şimdilik bu kadar :)

Kabak Koyu ve Yok Ettiklerimiz

2010-05-25T16:49:00.003+03:00

Kabak koyu...

Müdavimlerinin sessiz ve sakinliği, mavi ve yeşilinin güzelliği, bozulmamış oluşu ile anlattığı yer.

Bugün, çoktan turizmin(!) kurbanı olmuş. Kabak koyunu kaybetmişiz. Kaybediyoruz değil kaybetmişiz. Çünkü bugün, ağaç evlerin yerini tepelere konan beton oteller, akşam dinlediğimiz doğanın sesinin yerini de bangır bangır çalan disco müzikleri almış.

Pek doğal güzelliği de kalmamış zaten. Göze güzel görünsün diye çim ekmişler, palmiye ağaçları dikmişler... Kıpırdayacak yer kalmamış konaklama yerlerinden.

Ben artık gidip gördüğüm ve beğendiğim, bakir olan yerleri yazmayacağım, siz de yazmayın. İnsanın girdiği yer bozuluyor, yok oluyor. Kabak koyu da bundan birkaç yıl önce, birkaç doğa severin keşfettiği ve eşine dostuna anlatarak tanıttığı bir yerdi. Şimdi ise neredeyse bir tatil köyü.

O yüzden birkaç yere de girmeyiverelim. Bu dünya bizim için var olan bir dünya değil. Her nimetten faydalanmaya da gerek yok.

Kabak gitti, başa yerler de gitmesin.

Anlatmayalım gidip gördüğümüz yerleri, hatta gidip görmeyelim de görülmemiş yerleri. Bugüne kadar yok ettiklerimizle yetinelim.

Güzel haber :)

2010-05-22T18:46:00.000+03:00

Seval'ciğim az önce bana çok güzel bir haber verdi :))

Mutluyum hatta mutluyuz :))

Yuppiiiiiii :)

Henüz resmi bir açıklama yapılmadığından bu kadar yazabiliyorum :)

Kumul

2010-05-21T17:16:00.002+03:00

Çekirdek ailemize bir minik katıldı.

İsmi 'Kumul'

Ne bana ne de Erdem'e benziyor.

İyi ki geldi :)

Kendisiyle birlikte kahkaha, tırmık ve ev içi koşturmaları getirdi. Bir de hiç bitmesin istediğimiz hırlamalarını :)

Fotoğraflarda görebilirsiniz kendisini :)

Kumul'un gelişi ile 3 kişilik bir aile olduk :)

Utanmalıyım

2010-05-20T18:28:00.000+03:00

Yüzyıl yazmasaydım bari...

Yazıcam, pek yakında...

Likya yolu, Adana & Mersin, Yuva Derneği ve daha bir sürü şey...

Terminaldeki görüntüler

2010-04-17T08:33:00.001+03:00

Temmuz 2009'dan beri oldukça sık gece yolculuğu yapıp, günün ilk ışıklarında terminallerde oluyorum.

Bu sabah, artık yazmak için daha fazla beklememeye karar verdim. Biz insanları...

Sabah o kadar komik ve ilginç görüntüler sergiliyoruz ki :) Uyku mahmurluğunu resmetmek isteyenler, kursunlar birer şövale terminalin bir köşesine, gördüklerini çizsinler :)

Şöyle şeyler var, otobüsten inerken hala gözü kapalı olanlar (gerçekten!), ayağı basamağa takılan ve nasıl oluyorsa son anda düşmekten kurtulanlar ( henüz düşeni hiç görmedim :) ), inanılmaz havalı bir şekilde elinde bavulu ile yürüyen fakat başının tepesindeki fırlamış saçının farkında olmayan kadınlar :D, mosmor gözlerini kapatmak için leş gibi tuvaletlerde makyaj yapanlar, bir köşeye geçmiş 'ıssız adam' tribinde sigarasını tüttüren erkekler ( sırt duvara yaslanmış ve bacakların biri mutlaka dizden kırılıp, ayak duvara yapıştırılmış şekilde), annesinin veya babasının kucağında ısrarla uyumaya devam eden çocuklar, sanki günün herhangi bir saatiymiş gibi enerjik olan muavinler ve servis şoförleri... Bir de tüm bunları izleyen, gözleri uyumaktan, karnı ise gazdan şişmiş olan ben :)

Sabaha karşı 3-4 sıraları molalarda yaşananları da anlatmak isterdim ama otobüse biner binmez uyuyanlardanım :) Onları da uyanık kalanlar anlatsın, beni de katarak lütfen :)

Bazı günlerime böyle başlıyorum işte, hepsine keyifli bir kahvaltı ile başlayacak değilim ya! ;)

Sonunda yazdım, yaşasın :)

Kadıköy - İstanbul

Giderek artan

2010-04-15T11:12:00.000+03:00

beyaz saçlarımın bir anlamı olmalı mı?

Bu habere bir göz atın: Greenpeace | kitkat

2010-04-01T16:02:00.001+03:00

Bu habere mutlaka bakmalısın: Greenpeace | kitkat

İnsan öğrenir

2010-03-27T11:05:00.002+02:00

Elbet...

Yaşadığımız herşeyden birşeyler öğreniyoruz, ben de öğreniyorum.

Dün gece bir arkadaşımın veda yazısını okurken, son 4 yılda ne kadar çok öğrendiğimi düşündüm. Ve hala da ne kadar öğrenmekte olduğumu.

Sonra, kimi zaman, yaşadığımız mutsuz anları Sezgi'ciğimle 'Bu da bir öğrenme' diye nitelendirmemizi ve kendimizi gerçekten bununla iyi hissetmemizi düşündüm. Son birkaç aydır ise,'yeter bunca öğrenme, artık bu da öğrenme diyerek kendimi avutamayacağım' sözleriyle başlayan isyanlarımızı.

İki gece önce Seval'le ( o da Seval'ciğimdir, canımdır...), insan ne zaman ve ne yaparken öğrenir yazımızla bir kez daha birşeyler öğrenirken, hafiften bu öğrenme hallerine 'gıcık' oluşumuzu... İnsan sıçarken ve saçarken de öğrenir mi yahu? Evet, öğrenir.

Öğrenmek insanı mutlu eder, beni de. Öğrenmek insanı yorar, beni de. Öğrenmek hiç farkettirmeden insanı altüst eder, bazen çok birlikte, bazense çok yalnız kılar, beni de.

İnsanın mutluluğunun içinden taşmasına neden olurken bir öğrenme, bir bakarız aynı öğrenme burun kemiğini sızlatıvermiş. Haliyle benim de...

'Hayat işte, yaşadığımız her şey ayrı birer öğrenme' diyerek bitirmek kolay olurdu bu yazıyı ama yapmayacağım bu kez. Çünkü öyle gelmiyor içimden.

Biz 'öğrenme'yi nereye koyuyorsak hayatımızda, öyle bitsin bu yazı. İçimizden nasıl geçiyorsa.

Mecburi ortak noktamız ise, evet, insan öğrenir.

Üsküdar - İstanbul

Aslı Erdoğan

2010-03-19T09:26:00.004+02:00

Biraz geç tanınmış bir yazar.

Her kitap zamanında gelir, yıllardır bunu deneyimlerim. Tesadüflerin bir anlamı olduğunu da deneyimlerim hep. Kitapların gelişi de bu anlamlı tesadüflerdendir.

Canım kardeşim Sezgi, bana bir kitap hediye etti. Aslı Erdoğan isimli bir yazarın 'Mucizevi Mandarin' isimli kitabı.

Hayatım boyunca Machu Picchu'ya gitmenin hayalini kurdum. Kitaptaki öykünün kadın kahramanı ile ortak hayalimizin bu olduğunu öğrenince, içinde kayboldum sayfaların. Sanki öykünün sonu benim de gidip gidemeyeceğimi söyleyecekmiş gibi.

Kitabı okurken, mememde kitle buldum, meme kanseri olduğumu sandım ve doktora gitmek için otobüs yolculuğunda okumaya devam ederken, kahramanımızın da kanser olduğunu öğrendim! Gözlerim dolu dolu, başıma neler geleceğini okuduğuma inanarak 'lütfen iyileşsin ve Machu Picchu'ya gitsin' iç sesimle kitabı bitirdim. Kadın kahramanımız kanserden öldü, hem de hayalini gerçekleştiremeden. (Kitabın sonunu da söylemiş oldum böylece, yaşasın kötülük :) Film değil ki canım bu, daha upuzuuun olaylar var önünde :) )

Gözlerimden yaşlar akıtarak bitirdiğim kitap, Aslı Erdoğan'ı tanıma isteğimi iyice arttırdı. Bu kitabı tam zamanında okudum. Hayır, ben kanser değilmişim ama zaman doğru zamandı. Çeşitli başka nedenlerden ötürü de...

Şimdi, benim için sırada Aslı Erdoğan'ın yeni kitaplarını keşfetmek var!

Zamanı gelmiş belli ki!

Komşumuz Totoro'lar

2010-03-17T11:06:00.000+02:00

Aylardır aşk yaşıyorlar.

Yan(ak) yana(ğa)... :)

Sol memem, kitlem ve ötekiler

2010-03-15T12:55:00.003+02:00

Çok korktum.

Cumartesi sabahı, olağan aylık regl sonrası meme kontrolümü yaparken sol mememde bir kitle buldum. Sonra belki doğal meme dokusudur, ben kaçırmışımdır diyerek bir daha, bir daha kontrol ettim ve orada gerçekten fındık büyüklüğünde oynak bir kitle vardı.

Hemen jinekolog aramaya çıktık. Ben bugüne kadar meme muayenelerimi hep jinekologlara yaptırdığımdan yine onlara gittim. Fakat jinekolog meme ile genel cerrahinin ilgilendiğini, Ayvalık'taki genel cerrahın da yurt dışında olduğunu söyledi.

Benim stresim iki katına çıktı bu arada. Ne kadar soğukkanlı olsam da, bu garip bir korkuydu doğrusu ve çok da hakim olamadım kendime.

Sonra dün gece Bandırma'ya geldim. Bu sabah doğru buradaki Genel Cerrah'a. Hemen bir kontrol, ultrasound ve teşhis! Fibroadenom. Türkçesi, kanser değilim! Yaşasın, yırttım! 17 mm büyüklüğünde bir kitlem var, iyi günlerde kullanmam dileği ile.

Nedir bu fibroadenom? Öğrenelim,

http://www.memekanserinedir.com/modules.php?name=News&file=article&sid=12539

Altı ayda bir kontrole geleceğim. Normalmiş, her genç kadında görülebilirmiş.
(Merak edenler, yukarıdaki linkten detaylı bilgiye ulaşabilirler.)

Bir de ısrarla doğum kontrol haplarını kullanmamamı söyledi doktor. Bu haplar, tüm kanser türlerine yakalanma olasılığını azaltmasına rağmen, meme kanserine yakalanma olasılığını arttırıyor. Bir sürü başka korunma yöntemleri var, onları tercih edin dedi, ısrarla. Ben de buradan kadın arkadaşlarıma iletiyorum.

Evren bana kist konusunda 26 yıllık ömrümde çok bonkör davrandı. Baştan aşağı her yerim kist dolu. Önce sağ ayağım. 9 yaşımda çivi batması sonucu oluşan ve kronikleşen kistlerim var. Sonra yumurtalıklarım. Bir türlü zamanında çatlamayan yumurtalarım kistlere dönüştü, polikistover sendromu teşhisi ile sonuçlanan ve benimle yaşayan kistlerim var. Ve son olarak sol mememdeki fibroadenom'um. Şimdilik 17 mm.

Yeni evine hoş geldin fibroadenom! Arkadaşlarınla tanış bir an önce, seninle iyi geçinmeye çalışacağız.

Ben yine yırttım ya, bu bana yeter!

Şimdi bunun üzerine dinlemek istediğim şarkı,

Alanis Morisette - You learn

http://fizy.com/s/11cr2a

Yenilmez / Invictus

2010-03-09T16:09:00.003+02:00

Birkaç hafta önce sinemada, Nelson Mandela'nın hayatından bir kesiti anlatan 'Yenilmez' isminde bir film izledim.

Oyuncular, Morgan Freeman ve Matt Damon idi.

Uzun zamandır ilk defa bir filmi izlerken bu kadar ağladım sanırım. Belki son zamanlarda hayatımı, doğrularımı, işimi, mücadelesini verdiğim iyi yaşamı anlamlandırmaya çalıştığım içindir, orasını tam bilemiyorum ama ağladım.

İyi geldi, çok iyi geldi. Son zamanlarda, iyi ki gittim dediğim bir film 'Yenilmez'. Hepinizin izlemesini isterim.

Filmin ortasında arkamda oturan gençlerden biri ' Oğlum, niye elalemin liderinin hikayesini izliyoruz ki, bizim ülkemizin de var liderleri, onları izleyelim, ne işimiz var burada' dedi. Belli ki, bu filmin seansı uyduğu için girmişler. Neyse ki sol omzumdaki dürtmedi, dönmedim arkamı. İçimden söyledim tabi ' Ya bu filmin hedef kitlesi kesinlikle sensin, ya da bu film sende şu cümleden başka bir etki yaratamayacak'. Ben bunları (içimden) söylerken, cep telefonundan Nelson Mandela kim diye araştıran gençlerden bir diğeri, 'oğlum önemli bir adammış lan bu' dedi. Sevindim, cep telefonundaki interneti o an için sevdim :)

Kendimi de, o gençleri de, filmi de, düşüncelerimi anlamlandırma çabamı da sevdim Yenilmez'i izlerken. Mutlu oldum.

(Güzel) İzmir

2010-02-28T13:08:00.001+02:00

Kim bilir kaçıncı gelişim İzmir'e. Hala kafamda semtleri yerleştirebilmiş değilim. Bu da annemden bana geçen bir takıntı, bir şehrin bölgelerini kafamda bir harita gibi oluşturamadığım sürece rahat edemiyorum. İzmir'i hala yerleştirebilmiş değilim. En çokkışın geldiğimden, titremekle meşgul olduğum için olabilir tabi. :)

Şimdi yine İzmir'deyim. Dün toplantım vardı, bugün ise kendime ait. Bir cafeye oturdum, Yine tercihim wireless hizmeti sunanlardan yana. Ah bu bağ(ım)lılıklar! Ve yazıyorum...

Ben İzmir'le ilk görüşte aşk yaşayanlardan değilim. Hala birbirimizi sevmeye çalışıyoruz. Gerçekten deniyorum ama bu şehirde o romanlara konu olan güzelliği göremiyorum. Kaçırdığım birşeyler var belli ki..

Sokaklarında geziyorum, kitapçılarına, kafelerine, restoranlarına giriyorum ama beni etkileyecek bir şey yaşayamıyorum.

Halbuki öyle bir anlatıyor ki Mario Levi 'Karanlık Çökerken Neredeydiniz?' isimli kitabında, bu şehri herkes sevmeli diyor insan!

Dünyanın herbir köşesine gitmek, herbir köşesini görmek için aynı motivasyonu duyan ben, İzmirle olan ilişkimizin daha da yakınlaşmasını 'bir daha ki sefere inşallah' diyerek diliyorum.

Bu şehri sevenlerden de öneriler bekliyorum! :)

Bornova- İzmir

Fotoğrafı aldığım site: http://www.itusozluk.com/img.php/79ba53449f2b380db62766f359d5b47a15035/izmir

Alkazar Sineması ve biz

2010-02-27T10:52:00.000+02:00

Günlerdir aklımdan çıkmıyor. Çok üzülüyorum. İşin en can sıkıcı yanı üzülmekten başka bir şey yapamıyorum.

Gideceğim filmden çok beni, sinemanın kendisinin, salonlarının heyecanlandırdığı bir yer Alkazar Sineması. Önünden geçerken film izlemeye hiç vaktim olmadığı zamanlarda bile, illa ki başımı çevirip baktım ne oynuyor diye. Birçok filmi (yalnızca) orada izleyebilirdim/izleyebilirdik ve izledim, birçok yönetmeni (yalnızca) orada tanıyabilirdim/tanıyabilirdik ve tanıdım. Birçok film seansının da, bilet aldıktan sonra yeterli bilet satılamadığından iptal edildiğine tanık oldum. Çünkü Alkazar Sineması büyük AVM'lerde olduğu gibi popüler filmler yerine sanat değeri taşıyan filmleri, belgeselleri gösterime sokuyordu. AVM'ler her zaman böyle filmleri gösteriyor demiyorum, mutlaka vardır aralarda kaliteli filmler de. Eh kalite dedğimiz şey de, sanata çok yakın duran bir toplum olmadığımızdan göreceli ki seansa saatler kala oralarda bilet bulamıyoruz.

Ve sonuç... Bravo hepimize, başardık...

Birçok tiyatro sahnesinden sonra Alkazar Sineması'nı da kapatıyoruz.

Ne duruyoruz? Hep birlikte seansı 15 TL olan, konusuna dair hiçbir fikrimin ol(a)madığı filmleri izlemeye gidelim şimdi.

Alkazar veda ediyor

2010-02-25T18:02:00.000+02:00

Alkazar veda ediyor

1994 yılından bu yana estetik kaygı ile çekilen ve sinema sanatına katkıda bulunan filmleri izleyiciyle buluşturmayı amaç edinen Alkazar Sineması, uzun süredir yaşadığı zorluklar nedeniyle 1 Mart'ta perdelerini kapatıyor.

ntvmsnbc

Güncelleme: 16:34 TSİ 24 Şubat. 2010 Çarşamba

İSTANBUL - ''Mahalle bakkallarının toplumsal yaşamın önemli bir parçası olduğu yıllarda, Ferhan Şensoy, “Kahraman Bakkal Süpermarket’e Karşı” oyununu yazmış ve tiyatrosunda oynamaya başlamıştı. Alkazar Sinemasını bütünüyle yenileyerek 28 Şubat 1994 tarihinde “Germinal” filminin gösterimi ile açılışını yaparak, yeni bir film programı anlayışı ile sinemaseverlerin hizmetine sunan biz Alkazar sinemasının yönetimi; buruk bir hüznü tüm benliğimizle hissettiğimiz şu günlerde bu oyunu yeniden anımsadık.

Büyük alışveriş merkezlerindeki son derece yüksek yatırımlarla yapılan, teknolojik olanaklarla donatılmış olan ve popüler, ticari filmleri izleyiciye sunan 8-10 perdeli sinema salonlarına karşı ya da yanıbaşında adeta kahraman bakkallar gibi küçük, iddiasız sanat sineması olmayı sürdürecek gücümüz ne yazık ki kalmadı.

Sinema salonunu kapatmak zorunda kalışımız nedeniyle, tüm eksikliklerimize rağmen ısrarla Alkazar sinemasında film izlemeye devam eden Alkazar müdavimlerinden ve dostlarından özür diliyoruz.

Bizler, uzunca bir dönem porno filmler gösteren Beyoğlu’nun en eski sinema salonlarından birini, estetik kaygı ile çekilen ve sinema sanatına katkıda bulunan filmlerle izleyiciyi bu tarihi mekanda buluşturabilmek için devir almıştık. O tarihten bugüne kadar, dünya sinemasının ve ulusal sinemamızın seçkin örneklerini izleyiciyle buluşturma çabasında olduk. Geride kalan 16 yılı izleyicimizle birlikte mutlulukla geçirdik.

“Biz Alkazar sineması ile büyüdük”, “Bizim için Alkazar sinemasının yeri ayrıdır” diyen genç arkadaşlarımızla burada tanıştık, onların taleplerini yerine getirmeye, beğenilerini yönlendirmeye, etkilemeye çalıştık. İzleyicilerimizden çokça etkilendik. Onların Alkazar sevdası nedeniyle, her türlü olanaksızlığa, zorluğa direnmeye çalıştık.

Ancak, ne yazık ki artık maddi ve manevi olarak direnecek gücümüz kalmadı. Alkazar sineması, çok uzun bir zamandan beri sınırlı sayıdaki izleyicisinin film izlemek için ödediği bilet satış geliri ile yetinmek zorundaydı. Kendileri de birer Alkazar sevdalısı olan Alkazar sinemasının işletmecileri, son yıllarda bu işletmeyi yaşatmak için ellerinden gelen her şeyi yaptılar, maddi ve manevi her türlü özveride bulundular, ama işte buraya kadar…

Sinema salonlarına bırakınız en küçük destek vermeyi, sinemaları birer sanat mekanı değil, eğlence mekanı olarak görüp olağan vergisel yükümlülüklerinin yanı sıra ayrıca bir de eğlence vergisi adıyla ek yükümlülük getiren, sinema salonlarını Amerikan film endüstrisinin popüler, ticari filmlerine mahkum eden merkezi yönetim, Kültür Bakanlığı, Belediye yönetimleri adına sizlerden özür diliyoruz.

Zaman zaman ekonomik güçlükleri aşabilmek adına, izleyicilerimizin eleştirisine neden olan filmler izlettirdiğimiz için de özür dileriz. Alkazar müdavimlerini, izleyicilerini hayal kırıklığına uğratmamak adına ve devam edebilecek olanaklara sahip olmamamız nedeniyle Alkazar sineması kapanıyor. Kurucu ortaklarımızdan merhum nat Kutlar’ın da katkısı ve emeği ile 16 yıl önce açtığımız beyaz perdemizi karartmak ve size veda etmek zorunda kaldık. Bunu bizden duyun istedik.

Tek dileğimiz, başka beyaz perdelerin kararmamasıdır.Hoşçakalın… ''

Alkazar Sineması Yönetimi adına Adalet DİNAMİT

http://www.ntvmsnbc.com/id/25061858/

Kendi kendime/kendimize - birlikte

2010-02-25T13:58:00.000+02:00

İnsan hakikaten kendi kendine kalabilir mi?

Kendi kendime bir yanda kalsın... Kendi kedimize ne demek yahu? 789 kisi kendi kendilerine bir şey yapabilir mi mesela? Ya da 9378952 kişi?

Birlikte yaparlar bence. Kendi kendimize deyince, yaptığımız şeyi basite indirgiyoruz gibi geldi. Ya da katılıma kapalıymışız gibi, ya da kimse gelmek istemiyormuş gibi.

Kendi kendimizeyi sevmedim. Birlikte'yi sevdim.

Birlikte olsun. Hepimizin olsun.

Norah Jones

2010-02-17T17:26:00.004+02:00

Son albümü muhteşem yine...

Sıkılmadan dinliyor insan, tekrar tekrar.

'The Fall'

Norah Jones sevenlere tavsiye ediyorum :)

http://www.norahjones.com/index.php

Küçük şeyler

2010-02-16T16:33:00.002+02:00

Bazen küçücük bir şey çok acıtabilir.

Çok eski ya da hala çok yeni olan, hiç beklemediğiniz bir şekilde karşınıza çıkan ve o zamanı hatırlatan... Burun kemiği sızlar insanın, çok acır. Canı ayrı acır, içi ayrı acır.

Öyle oldu bana.

Ben demiştim teknolojiyi sevmiyorum diye.

Hep teknoloji yüzünden çıkıyor bunlar karşıma.

Çevreci ikilem

2010-02-15T18:50:00.000+02:00

Feci halde arada kaldım.

Evdeki hiçbir plastiği sevmiyorum. Göresim gelmiyor, varlıklarına da kılım ayrıca. Hepsini metal veya mümkünse tahta olanları ile değiştirmek istiyorum. Fakat bu değişim de bir tür tüketim olduğu için arada kaldım. Nasıl çözeceğim bu ikilemi ben? Yardım edin lütfen! Ne yapmalıyım?

İmdat!

Toplayıcı olmamın nedeni

2010-02-15T18:37:00.000+02:00

Neden herşeyi ama herşeyi sakladığımı, tek bir kağıt parçasını bile atamadığımı buldum!

Bugün benim günüm.

Erkenden kalkıp, sonunda gelen ( Ayvalık'a taşındığımdan beri yazlıktaydılar) kitaplarımı kitaplığımıza yerleştirdim. Tabi aralardan çıkan kağıtlar, kartlar, yazılar, biletler vs... Ne siz sorun, ne ben anlatayım... Hiçbirşeyi atmamışım. Hala da atmıyorum, ne olacak benim bu toplayıcılığım....

Neyse önemli bir adım ilerlemiş bulunuyoruz. İki adet neden buldum bu halime dair...

İlki, yine, yeniden, birçok huyumun/hareketimin altında yatan neden 'tek çocuk' olmam.Atamam, herşeyim onlar benim. Geçenlerde bir arkadaşım, mailinin sonuna kendisi için 'özü ezik' yazmış, ben de ben de! dedim o an. Benim de özüm ezik, eminim...

İkincisi ise, unutmaktan korkuyorum. Evet, yaşadıklarımı, anılarımı unutmaktan ödüm kopuyor. Çıplak kalacakmışım gibi, çıplak kalmaktan korkmuyorum ya öyle derler işte.

Bu yüzden atamıyorum.

Yaşadığım her evde bu kadar çok eşya veya 'ıvır zıvır' olmasının nedeni bu işte.

Toplayıcı olmamın nedenini buldum!:)

Bahar

2010-02-11T11:35:00.000+02:00

Candan Erçetin'in, 'Kırık Kalpler Durağında' isimli son albümünde bulunan, Bahar adındaki şarkı ne kadar güzel!

Dinledikçe dinleyesi geliyor insanın...

http://www.candanercetin.com.tr

BAHAR

SEN BANA MÜJDE MİSİN UMUT MUSUN SEVGİLİ
KİM DEMİŞ GEÇTİ MEVSİM UFUKTA GÖRÜNDÜ KAR
BU KAÇINCI BAHAR SAKIN SORMA SEVGİLİ
BENİM YORGUN GÖNLÜMDE AŞKININ TELAŞI VAR
BAHAR GELDİĞİNDE Mİ BEN BÖYLE OLURUM
YOKSA BÖYLE OLDUĞUM DA MI GELİR BAHAR
AYRICA BUNUN SENİNLE NE İLGİSİ VAR
TABİİ Kİ BEN BÖYLE OLDUĞUM İÇİN BAHAR
ÇÜNKÜ SANA DEĞDİĞİNDEN BERİ ELLERİM
BÜTÜN KIŞ DALLARINDA TOMURCUKLAR VAR
SEN BANA VAAT MİSİN LÜTUF MUSUN SEVGİLİ
KİM NE DERSE DESİN AL BENİ SİNENE SAR
YAŞANMIŞ BAHARLARI UNUT GİTSİN SEVGİLİ
BENİM GÖNÜL ÜLKEMDE BİR TEK SENİN AŞKIN VAR
Söz : Ayşe Kulin
Müzik : Candan Erçetin
Düzenleme : Alper Erinç
Gitarlar : Alper Erinç
Keman : Nedim Nalbantoğlu
Akordeon : NEŞKO

Lhasa...

2010-02-02T12:46:00.000+02:00

ölmüş...

Ben yeni öğrendim.

Çok üzüldüm...

Kitapta unutmak üzerine bir cümle var. Siz Beyrut’a neyi unutmak için gittiniz?

2010-01-24T10:51:00.000+02:00

Benle ilgili bir şey değil. Kitaptaki çoğu şey benle ilgili değil zaten. Ama insanlar herhalde en çok kendilerini unutmak istiyorlar, zira bir ömürde bir hayat olma haksızlılığını ancak kendinizi unutarak başka bir şehre gidince yenebilirsiniz. Sanıyorum insanlar en çok bir önceki kendilerini unutmak istiyorlar ve bir sonraki kendilerini doğurmak için öyle bir tabula rasaya gidiyorlar. Beyrut’ta bunu sunan bir şehir çünkü hafıza ile ilişkisi çok karmaşık, heyecanlı ve problemli. Bu yüzden de hafızasıyla, unutmakla, hatırlamakla ilgili problemleri olanlara boş bir alan sunuyor. Beyrut’ta ne olmak istiyorsanız o olursunuz. Mesela piyanistler görürsünüz üçgen vücutlu. Adamın parmakları bile tuşlardan daha kalındır ve piyanist olduğunu söyler. Saksafon çalan adamlar görürsünüz günde üç paket sigara içerler. O insanların söyledikleri kişiler olmadıklarını bilirsiniz ama kim olduklarını soracak kadar da zamanınız olmaz. Çünkü Beyrut başınıza öyle işler getirir ki bu an bütün anları ele geçirir. Sanıyorum herkes bu yüzden biraz Beyrut’a gidiyor.

......

Ece Temelkuran / Muz Sesleri'ne dair bir söyleşiden

Acıktım

2010-01-19T19:08:00.001+02:00

Hem kariyer hem çocuk yapan kadınlardan olmak istemiyorum. Kendimi doğaya vermek istiyorum. Yeşile, maviye, kahverengiye.

Sabah kalktığımda ayağımı toprağa basmak, elimi otlara sürmek ve yüzüme soğuk su çarpmak istiyorum.

Bir gün bebeğim olursa, maydanozların arasında büyüsün, domatesin dalındayken nasıl güzel koktuğunu ve salatalıkların gecenin sessizliğinde büyürken çıkardıkları çıt çıt sesini duysun, bilsin istiyorum.

Tüm bunlar olurken, ocakta çay kaynasın…

Boyum kadar mısırlarım olsun, babaanneminkiler gibi. Bir de aslanağzı çiçeklerim, rengârenk.

Taze fasulyelerimi toplayıp, ateşte pişirdiğim bir yemek yapayım. Salçasız, yalnızca domatesle, anneannem gibi.

Tahta parçalarından kurduğum bir kütüphanem olsun, okuyayım, yazayım.

Dostlarım gelsin, dostlarım olsun, gerçekten birlikte yaşayalım.

Sevdiğim, sen illa ki ol yanımda.

Ağustos böcekleri de ötsünler tüm yaz, birlikte. Müziksiz olmaz.

Kendi aldığım tek taşım olmasa da olur, dert değil.

16.01.2010

Bir üniversiteden çevreci adımlar - Balıkesir Üniversitesi Bandırma kampüsü

2010-01-16T16:45:00.004+02:00

Şu anda Mavi Anahtar / Sivil Toplum ve Gönüllülük Eğitimi vesilesi ile Balıkesir Üniversitesi Bandırma İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Hazırlık Bölümü binasındayım.

Mutluyum. 10 dakikalık arada içeriyi gezerken mutlu oldum, kendimi iyi hissettim ve şaşırdım. Binanın içinde neredeyse her köşede (düzenli aralıklarla) atıkları ayrıştırabilmek için kutular var. Kağıtlar için, plastikler için, piller için… Hepsinin içine tek tek baktım, öyle bizim Kadıköy’den alışık olduğumuz gibi pil kutularının içi sıkıştırılmış ambalaj kağıtları ile dolu değil, olması gerektiği gibi pil var içlerinde. Kağıt çöplerinde gıda atığı yok, yalnızca kağıt var, yine olması gerektiği gibi. Yani burada okuyan/yaşayan gençler çevreye duyarlı gençler, çöplerini gerçekten ayrıştırıyorlar.

Kendi üniversitem geldi aklıma. İstanbul Üniversitesi yani. 4 yıl oluyor ben mezun olalı, umut ediyorum ki değiştirmiştir. Benim zamanında ( yıllanmışlığı belli eden bir söylemdir bu) bırakın atıklarımızı ayrıştırmayı, atacak atık/çöp kutusu bulmamız bile marifet sayılırdı. Kantin (!) masalarına bırakırdık, oradan yere düşmeyen şanslı atıklarımız çöp kutusuna ulaşabilirlerdi. Fakat sınıflarımızda çöp kutucuklarımız vardı, yiğidi öldürsem de hakkını vermeliyim! İlk ders arasında dolup, taşarlardı orası ayrı bir mevzu. Yine umuyorum ki değişmiştir.

Bugün, buradaki manzara pek keyifli… Bu manzaranın tüm şehri etkisi almasını diliyorum. Sanayisi bu kadar gelişmiş bir kentolan Bandırma, ev sahipliği yaptığı birçok çevre suçunun yanında belki güzel bir girişime de ev sahipliği yapar kendisi için, çevre için.

Yine umutla…

Resmi aldığım link: http://www.cartoonstudio.co.uk/images/kmeters/ABBwaste.jpg

Sigaraya gelen zam

2010-01-15T22:19:00.006+02:00

memleketimin insanını şöyle etkiledi,

15 Ocak 2010, yani bugün, Ayvalık Bandırma arası otobüsteyim. Yerim de güzel, gündüz yolculuklarının en sevdiğim koltuğu, 4 numara.

Otobüs şoförü ve muavin arasındaki diyaloğu paylaşmak istiyorum izninizle.

OŞ: Aldın mı bugün sigara?
M: Efendim?
OŞ: Aldın mı diyom bugün sigara?
M: Aldım abi, sabah.
OŞ: Oğlum, herkese dağıtma bak artık sigaranı, zam geldi sigaraya.
M: Dağıtmıyorum abi.
OŞ: Bak eskisi gibi değil artık ha, ikram etmicen, kendin içcen. Verme kimseye.
M: Vermiyom abi valla ya.
OŞ: Ona göre yani.

Yine dört ayak üstüne düştük görüyorsunuz.
Bizi, sigaraya gelen zammın caydırıcılığı da teğet geçmiş belli ki.

Resmi aldığım adres: http://www.istockphoto.com/file_thumbview_approve/4479409/2/istockphoto_4479409-cartoon-bus.jpg

Ve yine bir kitapla canlanan anlar...

2010-01-12T19:09:00.006+02:00

'Asıl önemli olan gözle görülmeyendir.

...

Ve geceleri gökyüzüne bakarsın. Her şeyin çok küçük olduğu gezegenimin yerini gösteremem sana. Belki böylesi daha iyi. Yıldızım senin için herhangi bir yıldız olsun. Böylece gökyüzündeki bütün yıldızlara bakmayı seveceksin... Hepsi senin dostların olacak. Hem sana bir armağan vereceğim.

...

İşte, bu benim armağanım. Yalnızca bu suyu içtiğimiz zamanki gibi olacak.

Yıldızlar bütün insanların. (...) Ama her insan için aynı değiller. Yolcular için, yıldızlar yol gösterici. Ötekiler için yalnıza gökyüzündeki pırıltılar. Bilim adamları için hepsi birer problem. İş adamı için zenginlik. Ama bütün yıldızlar sessiz. Sen... Yalnızca sen yıldızlara herkesten farklı sahip olacaksın...

Yıldızlardan birinde ben yaşıyor olacağım. Ben gülüyor olacağım bir tanesinde. Ve geceleyin gökyüzüne baktığında bütün yıldızlar gülüyor gibi olacak... Yalnızca senin gülen yıldızların olacak!

Ve üzüntün hafiflediğinde (zaman bütün acıları hafifletir) beni tanımış olmak hep seni mutlu edecek, dostum olarak kalacaksın. Benimle gülmek isteyeceksin. Bunun için de arada bir pencereni açacaksın... Dostların gökyüzüne bakıp bakıp güldüğünü gördüğünde çok şaşıracaklar! Onlara 'Yıldızlar hep güldürür beni!' diyeceksin. Deli olduğunu düşünecekler. Sana nasıl bir oyun oynadığımı görüyorsun.

Sanki sana yıldızlar yerine, gülmesini bilen bir sürü küçük çan vermişim gibi olacak...

Bu gece... Biliyorsun... Gelme...

Acı çekiyormuş gibi bakacağım. Biraz da ölüyormuşum gibi... Evet, öyle. Bunu görmeye gelme. Görmeye değmez.

...

Demek geldin.

Gelmemeliydin. Acı çekeceksin. Ölmüşüm gibi olacak ama ölmeyeceğim...

Anlamalısın. Çok uzak. Bu gövdeyi oraya taşıyamam. Çok ağır.

Atılmış, eski bir deniz kabuğu gibi olacak. Bunda üzülecek bir şey yok...

Biliyor musun, çok hoş olacak. Ben de yıldızlara bakacağım. Bütün yıldızlar çıkrığı paslanmış kuyular gibi olacak. Bütün yıldızlardan içmem için tatlı sular akacak...

Harika olacak! Senin tam beş yüz milyon küçük çanın olacak, benim de beş yüz milyon su kaynağım...'

İşte burası. Bırak, yalnız gideyim.'

Küçük Prens- Antoine De Saint-Exupery

Dizlerimin bağı çözüldü bu satırları okuyunca...

Resmi aldığım adres: http://www.mirpod.com/IMG/arton8036.jpg

Sad Sam & Honey, but this time just Honey

2010-01-11T22:12:00.003+02:00

Always liked/loved Sam.

Never wanted to be at the top of anything...

Uzlaşma çok-sesliliğe, o ise "kısa ifade becerisi"ne bağlıdır!

2010-01-09T20:15:00.005+02:00

www.tinaztitiz.com'dan alınmış, e-postama düşen bir yazı...

Uzlaşma çok-sesliliğe, o ise "kısa ifade becerisi"ne bağlıdır!

Düşünen, soran insanlarımız ile bunların düşüncelerini taşıyan iletişim kanallarının sayısı arttıkça bir sorun ortaya çıkmaya başladı: zaman ve/ya yer yetmezliği!

TV kanallarındaki tartışmalarda zaman yetmezliği açıkça görülüyor. Tartışma yöneticileri dahil tüm katılımcılar zamanın yetmezliğinden yakınıyorlar -zamanın bir bölümü de bu yakınmalara gidiyor.

Zamanın sabit, yazılıp söyleneceklerin artması sonunda doğmuş gibi görünen bu sıkışmanın esas nedeni bir başka gerçekte saklıdır: sözcüklerin, ne anlattıkları üzerinde fazlaca düşünmeden kullanımı. Bu, ifade edilmek istenilenlerin bir türlü anlatılamayışına, o da dönerek sözlerin uzatılmasına yol açmaktadır. Aynen, işlevini yapamayan organların giderek irileşip hastalanması gibi, sözler de giderek uzamakta, uzadıkça da anlam yükleme zorunluğu azalmakta, bir yandan da anlam yüklemek zorlaşmaktadır.

Yazılı ve sözlü ifadelerin anlatım güçlerinin artması, olabilecek en kısa formlarına indirgenebilmesine bağlıdır.

"Kanonik İfade" denilebilecek bu "kısa ifade becerisi", yazılı ve sözlü anlatımlarda kullanılan sözcüklerin anlam alanlarının tam farkındalığı ile hiçbir tekrara ya da sayıp dökmeye yer verilmemesi gibi iki basit kurala dayalıdır.

Önemli konularının hemen hiçbirisinde uzlaşmaya varamamış olan toplumumuzda, gereksindiğimiz çok seslilik ancak kısa ifade becerisi yoluyla sağlanabilir.

Söyleyip yazacaklarını olabilecek en kısa forma sokmaya zorlanan birçok önemli insanımızın elinin ya da dilinin tutulduğunu, çünkü söyleyip yazmaya alıştıklarının büyük bölümünün dolgu malzemesi olduğu hayretle görülecektir.

Ülke gündemini oluşturan sorunların iriliği karşısında böyle bir sorun önemsizmiş gibi görünebilir. Ama Yunus Emre bunun ne denli önemli olduğunun farkına varmış, bizleri uyarmaya çalışmaktadır:

"Sözünü bilen kişinin

Yüzünü ağ ede bir söz

Sözünü pişirip diyenin

İşini sağ ede bir söz

Söz ola kese savaşı

Söz ola kestire başı

Söz ola ağulu aşı

Balıla yağ ede bir söz

Kişi bile söz demini

Demeye sözün kemini

Bu cihan cehennemini

Sekiz uçmağa ede bir söz"

Bir Kitabevi ve ben

2009-12-26T10:51:00.004+02:00

Ben Bandırma'da büyüdüm, kendimi Bandırmalı hissetmesem de ( hiçbiryerli hissetmeme durumu benimki) tüm ilklerimi o şehirde yaşadım.

Ozan Kitabevi ve dolayısı ile Rahmi abi ile tanışmam da bu ilklere tekabul eder. Benim zamanımda kocaman ( belki ben küçük olduğumdan) bir kitabevi idi Ozan Kitabevi. Bir hafta olmasa diger hafta mutlaka giderdim/giderdik. Kitaplarımızı alır, aybaşında babalarımızın ödeyeceği hesaplara yazdırırdık.

Rahmi abi bize kitaplar önerirdi.. Rahmi abi'nin önerilerine güvenirdik. Her yıl başka kitaplar, yaşımıza göre. Kitapları sevmemi, onlara sığınmayı, inanmayı öğrenmemi annem ve babama olduğu kadar Rahmi abi'ye de borçluyum kuşkusuz.

Yalnızca kitapları değil, sosyal sorumluluk dediğimiz, bugün hayatımın heryerini kaplayan şeyi de aşılamış, ben şimdi farkediyorum. Neredeyse Ozan Kitabevi'ne son gidişimden 10 yıl sonra... Nasıl mı? Unicef'in özel zamanlar için (yılbaşı, doğumgünü) kartlarını, ayılarını getirtirdi, elinde kalmasını göze alarak ve anlatırdı bize.

Muhtemelen hatırlamıyordur Rahmi abi beni, kimbilir kaç çocuğa/gence gösteriyordu bana gösterdiği ilgiyi, samimiyeti. Yine de selam olsun ona buradan...

Her çocuğun ve gencin bir Rahmi abisi, saatlerini geçirebileceği bir kitabevi olması dileğim. Çok içten...

Neden mi gitmiyorum 10 yıldır? Çünkü Ozan Kitabevi, o eski güzel yerini, -1. katta küçücük bir yere taşıdı, taşımak zorunda kaldı.

Üzülüyorum ve kızıyorum, oturduğum yerden evet haklısınız.

Seval yaz dedi, yazmam lazım!

2009-12-21T18:34:00.004+02:00

:) Canım arkadaşım, az önce buluştuk onunla, kısıtlı zamanlarda büyük büyük paylaşımlar yaşıyoruz, buna da şükür...

Bugün İstanbul'u uzuuun bir aradan sonra sevdim. Hatta bakmaya doyamadım. Seval pazartesi günü mesai saati olmasına verdi, haklı olabilir, ne zamandır böyle bir zaman aralığında gezmemiştim.

En güzel yeri vapurları İstanbul'un, ama yeni vapurlar değil, eski, içinde yuvarlak masaları olan ve oturunca yanıbaşında çay satılan vapurları :) Bir de kuşları tabi... Sığırcıklar hava azıcık kararınca basıyorlar şehrin gökyüzünü, gökyüzüne bakmayı hatırlayanlara akşam ziyafeti veriyorlar.

Hava titretmeyecek kadar soğuk, gökyüzü de maviydi bugün. 'İstanbul güzel' dedim. Özledim mi özlemedim ama belki bu şehirde hissetmediğim iç coşkusunu bugün aylardan sonra hissettim. Önce şüphelendim, geçici mi diye, sonra hem İstanbul'u hem de yaşamayı severken buluverince kendimi emin oldum, ardından da mutlu. :)

Güzel İstanbul, eskisi gibi.

Güzel hayat, eskisi gibi.

Ama bugün yeni hali ile, yeni ben ile :)

Not: Fotoğrafı aldığım adres: http://blog.haberturk.com/Aycelen/yaziD.asp?yID=178802&kID=56&yYaz=3

Yağmur

2009-12-10T12:15:00.002+02:00

Ayvalık'a yağmur yağıyor. Cunda görünmüyor, gri olmuş gökyüzü.

Biraz yağmurun hüznü, biraz da dinginliği var üzerimde..

Sakin bir gün. Alışa geldiğimin, hep yaşadıklarımın tersine.

Çalışmak da ayrı keyifli böyle bir günde.

Uzun zaman sonra yeniden resim yapmaya başladım.

Uzun süreler/yıllar boyunca dinlendirdiğimiz parçalarımızı harekete geçirme zamanı artık.

Dondurulmuş ve yıllar sonra yeniden nefes almaya başlamış bir kurbağa gibi. Dün bir belgesel izledim de oradan geldi bu kurbağa :) Yazının seyri ile alakasız oldu ama öyle çıktı parmaklarımdan. :)

Sıra rüyaları yönetmekte. Okumam lazım bu konu ile ilgili, tek başıma baş edemeyeceğimi hissediyorum artık. İstemek de var tabi mevzunun içinde.

Yağmur hala yağıyor :)

Doğa Açılımı

2009-12-02T14:53:00.009+02:00

Anadolu'da bu zengin doğa olmasa, Türk, Kürt, Çerkez, Laz, 72 millet yan yana yaşamazdı. Bu nedenle açılım, hepimizin yegane ortak kökünden, doğadan başlamalı.

Demoktratik açılımla ilgili tartışmaları hayretle izliyorum.

Anadolu topraklarını karış karış gezmesem, gerçek manzarayı bilmesem, bir gün gelecek ülkeyi yönetenler Türk, Kürt, Çerkez, Laz hepsine sahip çıkacak diye umutlanacağım.

Oysa benim gördüğüm gerçek, bundan çok farklı.

Böyle giderse, ne Kürt kalacak, ne Laz, ne Çerkez, ne Gürcü, ne de Türk?

Çünkü hükümet, bir yandan Anadolu'daki uygarlıklara tek tek sahip çıkma söylemini yayarken, diğer yandan icraatlarıyla tüm bu toplulukların Anadolu'daki ortak köklerini yok ediyor.

Örnek mi? Yazık ki sayısız.

Sarıkeçililer, Türk göçerlerinin Türkiye'deki son temsilcileri. Onlar, Orta Asya'dan Anadolu'ya uzanan kadim bir kültürün canlı belgeleri. Hükümet, kendi istekleri ile göçmeye devam eden son Sarıkeçililer'e sırf göçtükleri için milyarlarca lira ceza kesiyor ve onları apartman katında yerleşik yaşama geçmeye zorluyor.

Munzur, hükümet tarafından baraj inşaatçılarına satılmış. Dere üzerinde sekiz baraj yapmak istiyorlar. Oysa Munzur, Dersim Alevileri'nin kutsal suyu, ibadet yeri. Satmak şöyle dursun, Munzur'a dokunmak bile itina ister. Durum böyleyken, ağzınıza Dersim lafını nasıl alıyorsunuz? Anlamak zor?

Hasankeyf Türkiye'nin en köklü Arap İslam yerleşimlerinden. İnsanlar orada binlerce yıldır Dicle kıyısında yaşıyor ve benzersiz aksanlarıyla Arapça konuşuyor. Dicle kıyısında yetişen narı topluyor, El Rızık Camii'nde ibadet ediyor. Hükümet ise Hasankeyfliler'i kendi rızası olmadan dağın başındaki TOKİ evlerine taşımaya çalışıyor, Dicle Vadisi'ndeki dünya mirasını sular altında bırakmak istiyor. Ertesi gün ise açılımdan bahsediyor.

Çoruh Vadisi'nin tamanını, baraj sularıyla yok etmeye kararlılar. Ne var ki, bu bölge Anadolu'nun en önemli Ermeni yerleşimlerinden. Sayısız köy, kilise ve hala kullanılan geleneksel tarım alanı hükümetin ürpertici su politikası nedeniyle sular altında kalacak, Anadolu'nun binlerce yıllık kültür belleği yerle yeksan olacak.

İstanbul'un orta yerindeki Sulukule'ye ne dersiniz? Romanlar da bu toprakların zenginliği, yüzlerce yıldır kardeşimiz değil mi? Öyleyse neden onları her yere uzak TOKİ evlerine sürüyorsunuz?

Macahel'de Gürcü kültürü hiroelektrik santraller nedeniyle nasıl yok oluyor, Tuz Gölü kuruyunca göl kenarındaki Kürt yerleşimleri ne hale geldi, Istranca Dağları'nda Pomak'lar nasıl yaşıyor, Küre Dağları Milli Parkı'nın suyunu satmak Türk kültürü için ne anlama geliyor? Konu hakkında daha çok örnek verebilirim. Ancak listeyi fazla uzatmayacağım. Çünkü şunu çok iyi biliyorum?

Bir toplumun karakterini kimliği ve dini inancından çok, yaşadığı coğrafya belirler.

Bu topraklarda doğan her bir insanın kökleri, bir ucuyla Çatalhöyük'e, diğer uçlarıyla Orta Asya'ya, İyonya'ya, Mezopotamya'ya ve sayısız başka coğrafyalara uzanır. Bu kökler, Türk, Kürt, Laz, Çerkez ve diğerlerini ayırt etmeden hepimizi besler.

Bu nedenle ülkenin yöneticileri, bu topraklardaki çeşitliliğin kendisi kadar, Türkiye insanlarının ortak köklerini de korumakla mükelleftir. Çünkü bugün şahidi ve parçası olduğumuz bu çeşitliliğin asıl nedeni, işte bu köklerdir. Anadolu insanının kökleri yok olduğunda, çeşitliliğin kendisi de, açılım da imkansız hale gelecektir.

Bir toplumun ortak kökleri, yaşadığı yerdeki doğa ve kültür mirasından başka bir şey değildir. Bu mirasın varlığını tehdit eden her türlü girişim, o toplumun köklerine de telafisi mümkün olmayan zararlar verecektir. İşte bu nedenle hükümetin eylemleri ve açılımla ilgili söylemleri, birbiriyle olduğu kadar, ülkenin gerçek menfaatleriyle de çelişmektedir. Ülkeyi yönetenler, Anadolu'nun miras coğrafyalarını benzeri görülmemiş bir hızla satıp savmakta ve burada yaşayan insanları, köken ayırt etmeden, yüzlerce yıldır yaşadıkları toprakları terk ederek büyük şehirlere göçmeye zorlamaktadır.

Türkiye'nin zenginliğine sahip çıkmak için, bu coğrafyada yetişmiş insanların adlarını zikretmek yetmez. Daha anlamlı olan, bu insanların ortaya çıktığı coğrafyaların değerini anlamak ve oraları yaşatmaktır. Çatalhöyük'ün, Hasankeyf'in, Munzur Dağları'nın, Fırat'ın, Çoruh'un ve bize miras tüm coğrafyaların önünde saygıyla eğilmektir.

Çünkü Konya'nın sazlıkları ve Çatalhöyük olmasa, Mevlana'nın şiiri yarım kalırdı. Dicle ve Hasankeyf olmasa, El Cezeri gibi bir İslam alimi yaşamazdı. Munzur akmasa, Dersim Alevileri benzersiz bir kültür yaratamazdı.

Anadolu'da bu zengin doğa olmasa, Türk, Kürt, Çerkez, Laz, 72 millet yan yana yaşamazdı.

İşte tam da bu nedenlerle, suyu satan, ormanları parselleyen, dağları maden şirketlerine veren, Anadolu'daki kırsal bilgiyi hiçe sayan ve Anadolu'yu insansızlaştıran bir anlayış, ancak kağıt üzerinde açılabilir. Sahada ise kaybeder. Belki 72 milletin adı kalır, ancak aslı kaybolur. Coğrafyası elinden alınmış Anadolu medeniyetleri, birer birer dünya sahnesinden silinir gider.

Bana göre çok tartışılan açılım, hepimizin yegane ortak kökünden, doğadan başlamalı.

Açılımın sathı, sözcükler alemi değil, üzerinde yaşadığımız toprak olmalı. Açılım, bizi sadece birbirimizle değil, geçmişimiz ve geleceğimizle de buluşturmalı. En nihayetinde, böyle bir açılımın gücü, sadece bugünün Türkiye'sinin insanlarını değil, bütün kainatı kucaklamalı.

Bu söylediklerimin imkansız olmadığını, er ya da geç göreceğiz.

Çünkü her insanda bir ağaç gizlidir. Her sözcük bir meyve ve her düşünce bir tohumdur.

Yeter ki elimizde o ağacın kök salacağı bir karış doğa kalsın.

29.11.2009

Güven Eken
Doğa Derneği Başkanı
guven.eken@dogadernegi.org

Kuş Gözlemi ve Muz Kabuğu

2009-11-29T21:24:00.004+02:00

Dün kuş gözlemine gittik Sarimsaklı tarafına. Tam ismiyle Badavut aslında.

Bir göl idi aradığımız, bol taşlı, topraklı ve kumlu yollarda bata çıka sonunda göle ulaştık. Bizi bir sürpriz bekliyordu, hiç kuş yoktu! Su kuşları nerededir diye bakına bakına şaşkınlığımızı üzerimizden attıktan sonra atladık motora yeni bir yer aramaya koyulduk. Sonra bir tepeye vardık, manzara muhteşemdi. Masmavi denize güneş ışıltıları düşmüş, mevsim kış olduğunu çoktan unutturmuştu bize. Yine ortalıkta kuş görünmese de biz ıhlamurumuzu, bademlerimizi ve elmalarımızı afiyetle tükettikten sonra dönüş yoluna düştük.

Ayvalık girişinde bir su birikintisi var. Orada durup biraz bakalım dedik. Ve birkaç yeşilbaş ördek ile günümüze kuş kattık :) Sonra bir kızılkuyruk, birkaç sakarmeke, bir balıkçıl ve türünü anlayamadığımız beyaz bir büyük kuş :)

Fotoğraf konusunda da pek şanssızdım hal böyle olunca. Çekebildiklerimde de sağolsun kuş dostlar ya popolarını göstermişler ya da başlarının arkasını! :)

Bir daha ki sefere diyerek günümüzü sonlandırdık.

Mum Alevi ile Oynayan Kedinin Öyküsü

2009-11-18T17:38:00.002+02:00

Bir mum yanıyordu bir evin bir odasında
O evde bir de kedi vardı.
Geceler indiğinde kendi havasında
Mum yanar, kedi de oynardı.

Mumun yandığı gecelerden birinde
Kedi oyunlarına daldı.
Oyun arayan gözlerinde
Mumun alevi yandı,
Baktı,
Mumun titrek alevinde
Oyuna çağıran bir hava vardı.

Oyunlarını büyüten kedi büyüdü
Kendi türünde çocukcasına,
Döndü dolaştı, yavaş yavaş yürüdü
Geldi mumun yanına, oyuncakcasına.
Bir baktı, bir daha, bir daha baktı
Mumun alevinin dalgalanmasına
Uzandı bir el attı.
Bıyıklarını yaktırmadan anlamayacaktı..
İlk kez gördüğü mumun yakmasına
İnanmayacaktı.

Kedi, oyunlarında büyüyordu,
Mum, üşüyordu yanmalarında.
Zaman ikili yürüyordu
Aralarında.
Bir ayrışım görünüyordu
Birinin yanmalarında
Öbürünün oynamalarında.

Kedi oyunlarında büyüyordu,
Yitirerek gitgide oyunlarını.
Mum küçülüyordu yanmalarında,
Yitirerek gitgide yakmalarını.

Oynarken büyüyen kedi yanacak,
Aydınlatırken küçülen mum yakacaktı.
Küçülen yaka-yaka aydınlatacak,
Büyüyen yana yana anlayacaktı.

Bir mum yanmasından
Ve bir kedi oyunundan
Kaldı sonunda
Bir gecenin tam ortasında
Bir evin bir odasında
Göz-göze susan
İki insan.

Mum yandı bitti,
Kedi büyüdü gitti.
Oyunlar karıştı gecelerde
Suskun uykusuzluklara.

O iki insandan, sonunda
Birinin anılarında kedi,
Birinin dalmalarında mum
Kaldı gitti.

Nerede bir mum yansa şimdi,
Nerede oynasa bir kedi,
Birbirine yansıyor, karışıyor gölgeleri..
Bugün dün gibi oluyor,
Dün bugün gibi.
Mum ellerimi tırmalıyor,
Belleğimi yakıyor kedinin elleri.

Özdemir Asaf

Bugün ve Bugün

2009-11-18T17:29:00.000+02:00

Öyle çabuk geçiyor ki günler
Hele sen de bir bak hayatına.
Daha dün doğmuşuz sanki
Yeni okula başlamışız
Yeni sevmişiz

Öyle çabuk geçiyor ki günler
Hele sen de bir bak hayatına
Yarın bitecek sanki her şey
Yarın ölecek gibiyiz.

Daha doymamışız yaşamasına
Günlerimiz dün bir, bugün iki
Sakın bir şey bırakma yarına
Yarın yok ki.

Özdemir Asaf

Cıvgın :) Sevgilimin elinden...

2009-11-17T20:46:00.002+02:00

beyazperde ve sinema.com

2009-11-17T20:41:00.002+02:00

iki site de güncelliğini yitirmiş durumda.

Aman diyim kendilerine güvenip, yollara düşmeyin. Hele hele eşinizle dostunuzla sinema planı yapmayın zira sonucu büyük hayal kırıklığı. Bir de bakıyorsunuz başka filmler gösterimde!

Bugün Erdem'le, hem beyazperde.com hem de sinema.com adreslerinde filmin gösterildiği yer olarak verilen Kadıköy Moda Sineması'na gittik ve filmin gösterimden kalkmış olduğunu öğrendik. Tüm keyfimiz kaçtı tabi, tıpış tıpış eve döndük.

Ben elimi ayağımı çekiyorum bu sitelerden, tüm sinemaların telefon numaralarını toplayıp telefonla ulaşacağım kendilerine.

Teknolojiyi boşuna sevmiyorum demiyorum işte, var bir bildiğim.

Ninenin bildiğinden şaşmayacaksın demelerinin bir anlamı varmış.

Hepinize duyrulur :)

Dalından zeytin toplamak

2009-10-30T17:20:00.002+02:00

Biz dün, dalından zeytin topladık. Ağaçtan yani, hem de kendi evimizin bahçesindeki ağaçtan :)

Çok güzeldi, şimdi sıra zeytinlerimizi hazırlamada :)

Domuz gribi değilmiş

2009-10-28T14:06:00.001+02:00

Manisa'da hayatını kaybeden üniversite öğrencisi gencin H1N1 testi negatif çıkmış, domuz gribinden ölmemiş yani.

Neden öldüğünü bilmiyoruz.

Büyüklerimizden iyilik gelir, korkmayın öpüşün pardon öpün

2009-10-28T12:26:00.002+02:00

Sağlık bakanı açıklama yapıyor, memleketteki tüm gripler domuz gribi diye.

Öncesinde YÖK başkanı burnunu çekerek 'panik yaratmaya gerek yok, üniversite öğrencileri kendini koruyabilir, sakin olun' diyor. 'Benimki basit bir soğuk algınlığı, bünye yoğun tempodan yorgun düştü. '

İstanbul Büyükşehir Belediyesi her gece tüm toplu taşıma araçlarını ilaçlıyor.

Diyanet işleri Başkanı 'Korkmayın, bayramda büyüklerinizin elini öpün, dualarını alın, büyüklerinizden size hep iyilik gelir' diyor.

Panik yapmaya gerek yok, büyütülecek bir durum da yok, dün bir bugün de ikinci yurttaşımız öldü domuz gribinden, üstelik ikincisi (kendini koruyabilen) bir üniversite öğrencisi.

Biz büyüklerimizle öpüşmeye, pardon ellerini öpmeye devam edelim, iyilik gelsin, domuz gribi değil. İyilikleri toplar, domuz gribine aşı olarak kullanırız.

Panik yapmaya gerek yok.

Flamingolara yolculuk

2009-10-25T18:55:00.003+02:00

Bu sabah erkenden, saat 06:00'da kalkıp, Sarımsaklı yolundaki tuz havuzlarında yaşayan flamingoları görmeye gittik.

07:00'de kalkmayı planlamıştık ama dün saatler 1 saat geri alınınca 06:00'da kalktık ve flamingolar saatlerini geri almazlar diyerek düştük yola :)

Havuzlardan iç tarafta olanda duruyorlardı, yaklaşabilmek için mıcır dolu patikaya girdik.

Bu arada fotoğraf da çekeriz diye objektifleri, tripotu ve makineyi yüklenmiş gider haldeydik. Tüm bunları ben taşıyorum tabi ki. İlk durakta makinede pil olmadığını farkedip, hayal kırıklığımızı yaşayınca onu motorun içine koymaya karar verdik. Bunun, ne kadar doğru bir karar olduğunu az sonra anlayacaktık. Erdem'le aramızda tripotu tutarak motorla flamingolara doğru ilerliyorduk :) Kiiii, yoldaki mıcırlarda kayıp düştük!!! :) Benim daha önceden bir deneyimim var düşmeye dair, Erdem'inse bu ilk oldu. Birlikte düşüş anlamında benim için de ilk. Erdem'in bacağı incindi biraz, bense küçüklüğümden faydalanıp atıverdim önce tripotu sonra kendimi. Biraz onu dinlendirdikten sonra, flamingolara doğru yürüdük ve enfes bir gözlem yaşadık :) O kadar güzeldiler ki. Pembe gövdeleri, sudan hiç çıkarmadıkları upuzuuun gagaları ile... Her sayımda farklı bir rakama ulaştık, son kararımız 30 adet flamingo olduğu. Ben ilk kez bu kadar yakından gördüğüm için kendimi çok şanslı hissediyorum :)

Arada nasıl düştük geyikleri yaparak, zeytin ağaçlarının altında yanımızda getirdiğimiz ekmek ve balımızdan birer parça yedik. O esnada köpeği ile yanımızdan geçen amca ile selamlaştık.

Sonra motora atladık. Yine benim önümde tripot, tın tın gidiyorduk kiiii, köpek havlamaları geldi. Sonra iki köpek bize doğru koşmaya başladı, biri bağlıymış meğer, diğeri de amca ile gelen köpek. Erdem o esnada panikledi ve benim yavaş diye bağırmalarıma rağmen direksiyonu bir sağa bir sola kırınca biz hoooop bir daha düştük! Bu kez ilki kadar şanslı değildik, ikimizin de ayağı motorun altında kalmıştı. Erdem 'bu kez gitti ayağım' diye bağırırken, ben de kendi ayağımı kurtarıp ona yardım etmeye çalışıyordum Neyse, başardım ve onun ayağına baktım. Sıyrıklarla dolu idi. O esnada selamlaştığımız amca geldi, korkmuş, iyi olduğumuzu anlayınca köpeğinin hiç birşey yapmayacağını, motordan korktuğu için havladığını söyledi. O da üzülmüştü düşmemize. Sonra toparlanıp onunla vedalaştık...

Yine atladık motora, bu kez hastaneye... Erdem'in bileği acıyordu ve riske atmak istemedik. Acildeki dr birine çarpmadığımızdan emin olamadi ve bisiklet düşmesi olarak kaydetti bizi :) İkimizin de üstü başı toz içindeydi, pantolonlarımız yırtılmıştı ama bu onu iyice korkuttu sanırım. Ayak bileği ve diz kapağının röntgenini çektirdik, kırık, çıkık, çatlak yok dedi. Sonra evimize geldik ve gülüşe gülüşe kahvaltımızı yaptık :))

Böylece, flamingoları görmek için yola çıkmış, hastanede mola vermiş ve ardından güzel bir kahvaltı ile güne başlamış olduk :))

Evde dinlendikten sonra, kitabımızı sandalyelerimizi alıp plaja gittik. Erdem denize girdi. Düşünebiliyor musunuz, 25 ekim ve denize girebiliyoruz! :))

Güneşin altında sıcacık olduktan sonra, toparlanıp evimize geldik. Sonra doğru pazara :) Meyvemizi, sebzemizi de alıp eve dönüp karnımızı doyurduk.

Akşamüstü balkabağı, kar tanesi, çam ağacı, kalp ve kardan adam şekillerinde kekler yaptım, az önce çay eşliğinde yedik.

Bugün bir kez daha Ayvalık'a taşınma karaımızın ne kadar doğru bir karar olduğunu birbirimize söyleyip, mutlu olduk :)

Darısı büyük şehirden yorulmuşların başına!

Hatırlatın kendinize, aslında bir gün sandığımızdan çok daha uzun.

Gitmek

2009-10-20T23:41:00.005+03:00

istiyorum bir yerlere...

Ama daha önce hiç gitmediğim bir yer olsun, bir de sevdiğim olsun yanımda.

Hakikaten, şu anda, şurda duran çantaya iki tişört bir pantolon tıkıp gidivermek istiyorum.

Gidivermek.

Özge & Erdem bebekler

2009-10-19T08:13:00.004+03:00

Bunlar Özge & Erdem bebekler.

Dünya tatlısı bir insan yapıyor bu bebekleri, ismi Dilek, Dilek Süzen Uçar. www.seninbebeklerin.com ve www.seninbebeklerin.blogspot.com adreslerinden yaptığı tüm bebeklere bakabilirsiniz.

Sevdikleriniz için bugüne kadar kimseden almadıkları, harika bir hediye! :)

Buradan bir kez daha teşekkür etmek istiyorum kendisine, kısacık zamanda beni kırmayıp bebeklerimizi hazırladığı için :)

.

2009-10-19T07:26:00.003+03:00

Çok üşüdüm...

Uyudum... Uyandım... Git(miş)tin...

Gitmeni biz istedik, sanırım daha çok ben...

Seni görmek istedim, olmaz dediler. Bir daha eskisi gibi olamayacağımdan korktukları için. Birşey diyemedim.

Üzgünüm, gerçekten üzgünüm...

Stresimi kaybettim, hükümsüzdür.

2009-10-12T18:25:00.006+03:00

Bugün doktorlara gittim.

Önce fizik tedavi. sırtım, kolum ve göğsümdeki ağrılarım için. Neyi stres yapıyorsun bu kadar? diye sordu, 'iyiyim' dedim. Bir stresim yok. 6 ay kullanacaksın bu kez, kafana göre bırakma, kas yapışmaların yayılmış, artık iğne de yapamam dedi. Kabul ettim, tamam dedim.

Sonra diş doktoruna gittim, diş etlerim kanıyor. Enfeksiyon kaptın mı yakın zamanda? diye sordu, hayır dedim. Yoğun bir stres ve sıkıntı içinde misin peki, diye sordu. Değilim, dedim. Farkında olduğum bir stresim yok ama sanırım olmadığım bir stresim var, dedim. Bundan böyle, neyi stres yaptığımı düşünerek streslenicem. Temizledi, yarın da küretasyon yapacakmış, ne demek bilmiyorum. Yarın dişime ne yapacağını bilmiyorum.

Sıcak su torbası sırtımda yatıyorum.

Stresimi arıyorum..

Bir kitap biter... mi?...

2009-10-11T11:03:00.004+03:00

bu sabah kötü bir rüya ile 06:28'de uyanıp, uyku tutmayınca aldım elime kitabımı, bitene kadar okudum. Bitti.

Kitabımı kaybetmiş (baya kaybettim kitabımı) ve birkaç ay sonra bulmuştum :) O yüzden uzuuuuun bir ara vererek okuyabildim. Belki de gerekliydi bu ara.

İçim sızladı... Hep içim sızladı bu kitabı okurken. Yüzüm gülerken bile keder hissettim. Aklıma gelen, ileriki sayfalarda önüme geldi. Alt üst olma durumu ile bitti kitabım. Önce alt sonra üst olduğumda sorun yok ama altta kalıyorsam sonunda zor oluyor. Şöyle derin derin bir off çekmek geliyor içimden.

Hayat(ım)...