Bizi nasıl etkiledi...
Beni nasıl etkiledi...
Sözde burası benim sanal günlüğüm ya, ben kendi hissettiklerimi yazabilirim ya... Madem öyle sansürü minumum uygulayarak hissettiklerimi yazacağım şimdi.
Neler mi hissediyorum?
Öfke hissediyorum. Ama biliyorum 'öfke' bir his değil, 'çatışma' eğitimini aldığım Kathy teyze söylemişti, öfkenin bir his olmadığını... Ardında her zaman başka duygular barındırdığını...
Ben neden öfkeliyim? Düşünüyorum düşünüyorum ve buluyorum. Nasıl bazı şeyler öngörülemiyor diye öfkeleniyorum. Aslında içimde yatan neden şu, haksızlıga tahammül edemiyorum, dayanamıyorum... Birileri bir dönem ve belki hala da işini iyi / verimli yapamıyor diye başka birilerinin işinden olmasını, bunun da kendi seçimiymiş gibi ona anlatılmasını ve belki onu buna inandırma çabalarını ve hatta birilerinin buna inanma çabasını -çünkü daha az canı yanar o zaman kişinin- kabul edemiyorum... Ve elimden birşey gelmemesini de... Birşey yapamak yani çaresiz olma durumu (sahi var mı gerçekten böyle bir durum yoksa bir tercih mi bu? ) beni öfkelendiren...
Örgütlü mücadelemizin bizi ilk adımda tökezlemekten kurtaramamasına içim eziliyor. Ve arkadaşıma veda e-postamı yazarken, onu ve kendimi nasıl teselli edeceğimi bilemeyişim karşısında kalakalıyorum. Yazdıklarımı defalarca kez silip tekrar yazmaktan ellerim, hissettiklerimdense içim acıyor... Ailem dağılıyor gibi...
Bunları hissediyorum...
Beni nasıl etkiledi...
Sözde burası benim sanal günlüğüm ya, ben kendi hissettiklerimi yazabilirim ya... Madem öyle sansürü minumum uygulayarak hissettiklerimi yazacağım şimdi.
Neler mi hissediyorum?
Öfke hissediyorum. Ama biliyorum 'öfke' bir his değil, 'çatışma' eğitimini aldığım Kathy teyze söylemişti, öfkenin bir his olmadığını... Ardında her zaman başka duygular barındırdığını...
Ben neden öfkeliyim? Düşünüyorum düşünüyorum ve buluyorum. Nasıl bazı şeyler öngörülemiyor diye öfkeleniyorum. Aslında içimde yatan neden şu, haksızlıga tahammül edemiyorum, dayanamıyorum... Birileri bir dönem ve belki hala da işini iyi / verimli yapamıyor diye başka birilerinin işinden olmasını, bunun da kendi seçimiymiş gibi ona anlatılmasını ve belki onu buna inandırma çabalarını ve hatta birilerinin buna inanma çabasını -çünkü daha az canı yanar o zaman kişinin- kabul edemiyorum... Ve elimden birşey gelmemesini de... Birşey yapamak yani çaresiz olma durumu (sahi var mı gerçekten böyle bir durum yoksa bir tercih mi bu? ) beni öfkelendiren...
Örgütlü mücadelemizin bizi ilk adımda tökezlemekten kurtaramamasına içim eziliyor. Ve arkadaşıma veda e-postamı yazarken, onu ve kendimi nasıl teselli edeceğimi bilemeyişim karşısında kalakalıyorum. Yazdıklarımı defalarca kez silip tekrar yazmaktan ellerim, hissettiklerimdense içim acıyor... Ailem dağılıyor gibi...
Bunları hissediyorum...
